Δυνάμωσε την μουσική...

και άλλο και άλλο...

για να σκεπάσει τις σκέψεις…

για να σε κάνει να ακολουθήσεις τα λόγια των τραγουδιών…

και όχι τις λέξεις που σου ψιθυρίζει το μυαλό…

Ανοίγουμε παράθυρα στο μυαλό ...
Δεν σε φοβάμαι ...

Αλλά  μακάρι οι φοβίες να χάνονταν με έναν αναστεναγμό...
πόσες φορές δεν το ευχήθηκα...

μια μεγάλη καλησπέρα.

Στο παραπονιάρικο

γλυκό μου φιλαράκι…

Αγαπημένο τραγούδι . . .

Πιστεύω να το

αγαπήσεις και εσύ.

Και μην ξεχνάς κάνει

κρύο εδώ

στο παγκάκι 

σε  χρειάζομαι ...

 

"Η μουσική και  η  αγάπη είναι δύο έννοιες που αγγίζουν μια ψυχή χωρίς να χρειαστεί ποτέ να εξηγήσουν από που έρχονται και που πάνε. Αφιερώνονται σε ανθρώπους για μια ζωή και  τις περισσότερες φορές αναπνέουν και γεννιούνται ξανά μέσα από μια αγκαλιά και από μια αναπάντεχη στιγμή που κάποιοι τη λένε απλά έμπνευση..."

Ό,τι δεν βρήκα στην πραγματικότητα, 

το αναζήτησα στα όνειρα και στον ύπνο.

Και αυτά μου έδωσαν απλόχερα ότι τους ζήτησα...
Πολλοί με έχουν κατηγορήσει ότι είμαι υπερβολικά ονειροπόλος ,

ότι δεν πατώ στη γη,

ότι βρίσκομαι συνεχώς στον κόσμο μου.

Συνήθισα βέβαια,

αλλά δεν είμαι σε θέση να καταλάβω

πότε με ειρωνεύεται κάποιος

και πότε όχι.

Η απάντηση μου σε όλους αυτούς

είναι η περιφρόνηση.

Γιατί για μένα...

δεν υφίσταται άνθρωπος χωρίς όνειρα!
Δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιοι άνθρωποι αφήνονται στην πραγματικότητα και στην δίνη των γεγονότων.

Αποκαλούν τους εαυτούς τους "ρεαλιστές" και δέχονται τη ζωή όπως είναι και δεν παλεύουν καθόλου για να την αλλάξουν.
Δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο, δεν με ενδιαφέρει κιόλας.

Αυτό που ξέρω είναι ότι έτσι έχω μάθει να ζω,

παρέα με το όνειρο.

Και θα παλεύω όσο μπορώ να γίνουν τα όνειρα μου πραγματικότητα.

Απλωμένα δάχτυλα
Ανάλαφρο χάδι
Ο ήχος
Η πρόσκληση
Η πρόκληση

Η φιγούρα
Το βλέμμα
Η αίσθηση
Η επιθυμία
Η πρόσκληση
Η πρόκληση

Ό άνδρας

Η φιγούρα

Το άγγιγμα
Η αίσθηση
Η αναστάτωση
Η έλξη
Η θέληση

Η γυναίκα

Η γοητεία

Η ζάλη

Οι κόκκινες φλέβες

Το άγνωστο

Η απόφαση
Η επιλογή

 

Η λαχτάρα 

Ο πόθος

"Ο. .Έρωτας"

Ο καλπασμός

Το αφηνίασμα

Το πάθος

Το ανεξέλεγκτο

"Το Ταξίδι"

Ξημέρωμα...

Αναστάτωση
Ο χρόνος
Το θέλω
Το δεν θέλω
Το πρέπει

"Ακατάστατες σκέψεις ..."

Και τα χείλη...
Δεν έχουν μείνει ακόμη ελεύθερα για να αρθρώσουν λέξεις

Στο γλυκό μου φιλαράκι και πιστεύω να έχω άφεση αμαρτιών .

Καλό βράδυ και όμορφο να έχεις…

"Μέσα μου ο αέρας που φυσά
μέσα μου ο αέρας που φυσά δεν λέει να' μερέψει"

 

 

Υγραίνει λένε ο ήχος τζη
των αμαθιώ την άκρη
γι΄αυτό και την εκάμανε
τη λύρα σα το δάκρυ

 

 

σαν έχεις άλλον στην καρδιά τι με’θες εμένα

να με πληγώσεις να πονώ!!!

Ώστε να ζω για σένα?

Αναπολώ διάφορες όμορφες στιγμές, εικόνες γεμάτες δροσιά, σεβασμό και αγάπη.

Άλλο ένα τσιγάρο ακόμα σταθερός και      

πιστός σύντροφος ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ της ψυχής μου ,άλλοτε χαμογελάει δυνατά άλλοτε ένα δάκρυ κυλάει υγραίνοντας το πρόσωπο μου …Ανάσες κόφτες…το άλμπουμ δεν έχει σταματημό …ένα διάλειμμα με οδηγεί σε ένα άλλο άλμπουμ μουσικό…

“Μέτρησα κι απόψε της ζωής μου τα χαμένα χρόνια
τρόμαξα που είδα πως ακόμα σ’ αγαπώ
Μ’ έπιασε παράπονο και ρώτησα τα χελιδόνια
κι ούτε αυτά δε ‘ξέραν που να ψάξω να σε βρω

Κι ύστερα άρχισα να κλαίω κι έμεινα κι εγώ,
βάρκα δίχως λιμανάκι και χωρίς γιαλό

Μ’ ένα ροζ φουστάνι και τα μάτια στενοχωρημένα
σκέφτηκα το χάδι σου με γλύκα και θυμό
Ό,τι στη ζωή μου είχα όλα τα ‘δωσά για σένα
κράτησα μονάχα στη ψυχή μου τον καημό

 

Κι ύστερα άρχισά να κλαίω κι έμεινα κι εγώ,
βάρκα δίχως λιμανάκι και χωρίς γιαλό..”

Άβυσσος η ψυχή μας…

θα έπρεπε να το λέμε ποιο συχνά…

Υπάρχουν άνθρωποι που καταφέρνουν μόνο με πολύ λίγα να μας αναστατώνουν και να κάνουν τα πάντα να τρέχουν με τρομερές ταχύτητες..!!

Τι και αν σε έχουν πληγώσει.

 

Έχουν ποδοπατήσει με το ποιο άσχημο τρόπο την ψυχή σου

την οποία εσύ απλόχερα χάρισες…

εσύ συνεχίζεις να κανείς τα ίδια λάθη και να εισπράττεις

μόνο μερικές ακόμα πληγές…

Δεν πρέπει να είσαι πάντα τόσο καλή ψυχή

και να θυσιάζεις τα πάντα σου για να δώσεις

χωρίς ποτέ σου να πάρεις κάτι…

Είναι τόσο άδικο …

Άραγε ποτέ θα πάψεις να είσαι ένα ακόμα πιόνι

στην σκακιέρα της ζωής…

ποτέ θα καταλάβεις επιτέλους

πως δεν υπάρχει μόνο άσπρο

αλλά και μαύρο ;

Πόσο μαγικό είναι να μπορείς να κοιτάζεις τον ήλιο κατάματα

να μπορείς να βλέπεις τα όνειρά σου να παίρνουν

 χρώμα

να ακούς το κύμα να αγκαλιάζει τα

βράχια

να μυρίζεις την αλμύρα της

θάλασσας

Πόσο μαγικό είναι να μπορείς να εκτιμάς τις

στιγμές

να ζεις κάθετι που σου προσφέρει η

ζωή

να μπορείς να ονειρεύεσαι αυτά που

λαχταράς

να μπορείς να κάνεις σχέδια για το

αύριο.

Πόσο μαγικό είναι να βρίσκεσαι δίπλα στη

θάλασσα

με τον άνθρωπο που

αγαπάς

να μπορείτε μαζί να  

χαμογελάτε

για όσα έχετε να κοιτάτε ψηλά στον

ουρανό

και να ευχαριστείτε το

Θεό

για την ευλογία του να είστε

Ένα

Πόσο μαγικό είναι να μπορείς να

χαμογελάς

και να ονειρεύεσαι όσα

λαχταράς ...

Το τραγούδι Όνειρα της Άμμου που ακούγεται είναι λατρεμένο... Το ερμηνεύει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη σε στίχους του Γ. Γκίνη και μουσική του Γ. Μπουσούνη.

Σκλάβος του ονείρου μα πάντα ελεύθερος στα βήματα σου.

Αγαπημένη μελωδία, και ποίος δεν έχει ταξιδέψει, δεν έχει περιπλανηθεί μαζί της…

Καλό βράδυ και όμορφο !!!

 

 

I have often told you stories
About the way
I lived the life of a drifter
Waiting for the day
When I'd take your hand
And sing you songs
Then maybe you would say
Come lay with me love me
And I would surely stay

But I feel I'm growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin' 'round
I guess I'll always be
A soldier of fortune

Many times I've been a traveller
I looked for something new
In days of old
When nights were cold
I wandered without you
But those days I thougt my eyes
Had seen you standing near
Though blindness is confusing
It shows that you're not here

Now I feel I'm growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin' 'round
I guess I'll always be
A soldier of fortune
Yes, I can hear the sound
Of a windmill goin' 'round
I guess I'll always be
A soldier of fortune

  Ήθελα να είσαι απόψε μαζί μου

και να μου κάνεις παρέα.

Περιμένω κάτι να αλλάξει 

αλλά όλα        μοιάζουν ακόμη πολύ

θολά...

 

 

 

Υπάρχει αγάπη γύρω μου, που με αγγίζει...

με χαϊδεύει...με αφήνει κάποιες φορές να μπω στην αγκαλιά της.
'Έρχονται στιγμές που με ηρεμεί,

με καταπραΰνει...

υπάρχουν όμως και εκείνες οι μοναδικές φορές ,

που με ανεβάζει

πολύ ψηλά...
ΤΟΣΟ...όσο δεν έχει τίποτε άλλο σημαντικό στον κόσμο.
Στο ψηλότερο μέρος της καρδιάς της.
Δεν ξέρω μα..

φοβάμαι...

όσο λιγότερο εκείνη με φοβάται και με πλησιάζει...

τόσο εγώ κάνω ένα βήμα πιο εκεί και

απομακρύνομαι...

άλλες φορές όμως την τραβώ μαζί μου

και παρασύρω και εκείνη

        παραπέρα...

νομίζω δεν είμαι στα

          καλά μου...

Ούφ...τι περίεργη νύχτα απόψε...

Σκέφτομαι...τι όμορφη που είναι μια αρχή μα...συμπληρώνει την σκέψη μου και ένα

          τέλος...

Μπορώ να σκεφτώ μόνο το σήμερα... ΟΧΙ

δεν θέλω την αρπαχτή μιας σχέσης.
Φοβάμαι όμως το αύριο.

Δεν θέλω να βλάψω κανέναν...δεν θέλω να πονέσει εκείνη στη θλίψη που αφήνει ένα τέλος και ύστερα ο αποχωρισμός...
Πρέπει να σεβαστώ και να προσέξω  τα συναισθήματα του άλλου...

Δεν είμαι έφηβος

που ξαφνικά θα χάσει

την γη κάτω από τα πόδια του από απλό ενθουσιασμό

και ύστερα θα προσγειωθεί

και θα

γκρεμοτσακιστεί παρασύροντας και τα συναισθήματα του άλλου.

Και ναι!!

αγαπάω...

και όλους αυτούς που με αγαπούν με ειλικρίνεια και με βαθύ νόημα...
Πιο απλά, να ξέρουν το γιατί.

Δεν είμαι στα καλά μου...

 

 

Το παιχνίδι του φλερτ κάποιες φορές

Καρφώνει τον έρωτα στο κέντρο της καρδιάς

Πρόσεξε τις πράξεις σου
γίνονται συνήθειες

Πρόσεξε τις συνήθειές σου

γίνονται χαρακτήρας

Πρόσεξε το χαρακτήρα σου

γίνεται η  μοίρα σου

Φώτισε καλή μου

το μυστικό σου πέρασμα

να περάσω από εκεί τη

μουσική μου ...
να γίνουν οι νότες  σκόρπιες

λαχτάρες πάνω σου

Να τυλιχτούν γύρω σου

να σε ξεσηκώσουν

Και να γίνεις...συνεπιβάτης

στο ταξίδι μου...

Επιστρέφοντας πριν φέξει...

το καθρεφτάκι σου θα δείξει
πώς ... δεν υπάρχει σημείο πάνω σου
που να μην το έχουν με πάθος ανιχνεύσει ...

Τα λουλούδια μεγαλώνουν με τα τραγούδια των πουλιών μου είχαν πει.

Και το πίστεψα .

Και μεγάλωσα και εγώ με τα τραγούδια των πουλιών .

Ίσος δε με οδήγησε καλά .

Ίσος αν δε μεγάλωνα , με τα τραγούδια των πουλιών να είχα βρει άλλους Δρόμους ευκολότερους.

Όμως δε θα ήξερα να χαρίζομαι με τόση απλοχεριά σε κάθε τι περαστικό.

Δε θα μάθαινα να αγαπώ τα ασήμαντα .

Δε θα είχα αυτή την περιέργεια να περιμένω ,

ποτέ θα ανοίξει ο σπόρος ,

για να δω πόσο πράσινο χωράει η ψυχή μου.

 

Όσο το σκέφτομαι …

Αυτή η περιέργεια τελικά…

Αυτή με έβαζε στα ανοιχτά..

 

Αυτό που ζητάς ,

δεν θα στο δώσει κανείς .

Το έχεις μέσα σου...

μου είχε πει…

Δεν κατάλαβα τι εννοούσε..

Και θύμωσα

Ότι έψαχνα το έψαχνα γύρο μου .

Πλάι μου .

Απέναντι μου .

Όταν πέρασαν τα χρόνια κατάλαβα τι ήθελε να μου πει ,

αλλά είχα σπαταλήσει τα καλύτερα δειλινά της ζωή μου.

Και την νοστάλγησα..

Την αγάπησα , ακριβώς γιατί δεν μου εξήγησε ποτέ .

Μου έβαλε χρώματα στην ψυχή μου αλλά δε με συμβούλεψε τι να κάνω.

Τι να βάψω με αυτά.

Που ταιριάζουν . . .   ίδιος που ταιριάζουν  . . .

Έτσι και εγώ πήρα φόρα και έβαψα

κόκκινες   τις θάλασσες μου ,

πορτοκαλί   τους ουρανούς μου ,

μπλε    τους ήλιους μου .

Πολύ μου αρέσει τελικά ο κόσμος που έφτιαξα.

Να ονειρεύεσαι μου έλεγε ένας φίλος
που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.

Τα όνειρα συνήθως προδίνουν.

Παραπλανούν.
Καμία φορά σκοτώνουν.

Όμως δεν γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι.

Δεν έχει νόημα .

Δεν έχει ουσία .

ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ !

Κοίτα μόνο να έχεις καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου .

Τότε σώζεσαι.

Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου?

Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν!

Έχει και παρακάτω.

έχει και άλλο.

Προχώρα λοιπόν , ξεκόλλα !

Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου.

Όταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του ,

είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική .

Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος .

Όσο χάνεις τόσο κολλάς .

Έχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή.

Ανήκει στα σκληρά ναρκωτικά .

Αν εθιστείς , μάλλον τελείωσες .

Εκτός αν .

Εκτός αν πετύχεις στις καλές του το Θεό .

Συμβαίνει.

Εγώ τα είχα βρει μια χαρά με τη ζωή.

Γίναμε κολλητάρια και τα περνούσαμε περίφημα.

πήγαινα ως εκεί που μ' έπαιρνε.

Για να χαίρομαι .

Και αν είχα κέφι .

Προχωρούσα ως εκεί που δεν με έπαιρνε

ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΩ.

Εχτές αργά το βράδυ μπήκα στη βάρκα μου
και ταξίδεψα μέσα στα όνειρα μου.

Όταν έχει άσχημο καιρό μπουνάτσα ,

γράφω μικρά

σημειώματα και τα βάζω μέσα σε μικρά

μπουκαλάκια.

                                       τα ρίχνω μέσα στη θάλασσα.

Σ 'ΑΓΑΠΩ !

Γράφω .

Και όποια το βρει δικό της.

Σ ΄αγαπώ .

Σ΄ αγαπώ σου λέω.

Κι αν δεν έχεις κανέναν ετούτη τη στιγμή ,

Έχεις εμένα ..

Σ΄ αγαπώ.

Σήμερα δεν έχω όρεξη να γράψω .
Μάλλον δεν πρέπει να το κάνω συχνά …
Μου έρχονται στο μυαλό ενοχές
ανάμικτες
Με νοσταλγία
Θυμός που γίνεται τρυφερότητα
Και το αντίθετο.
Θέλω να τρέξω κοντά της
Αλλά μου το απαγορεύει η ντροπή
Τα βάζω με τον εαυτό μου
Τον κατηγορώ για αδυναμία
Και μετά πάλι συμφιλιώνομαι μαζί του
Πρέπει να τα βρω με τον εαυτό μου.
Πρέπει να καθήσω να του μιλήσω
Έχω χάσει πολλά και θα χάνω
Πρέπει να τον ξυπνήσω
Φτάνει δεν αντέχω άλλο να πονάω
Τελικά δεν μου αρέσει να είμαι μόνος
Δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα σε κανέναν

Όμως κατηγορούμαι που ,
ήθελα αλλά δεν μπόρεσα να σε κρατήσω
που ήθελα πάντα να χαμογελάς

Μπορώ τουλάχιστον να προσπαθήσω να συνεχίσω να σ αγαπώ ;
Έτσι απλά....μέσα σ ένα κόσμο που απλώς χρειάζεται αγάπη
Απλά .... ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΑΙ...

Δύσκολη βράδια η σημερινή .Να προσπαθείς ενώ ξέρεις ότι είσαι τόσο μακριά να ταξιδέψεις κοντά σε αυτό που λαχταράς σε αυτό που αγαπάς να ανέβεις επάνω στο σύννεφο και να βρεθείς κοντά του δίπλα του . Να τρυπώσεις μέσα στην αγκαλιά του και να μην ξημερώσει ποτέ ..Μπορεί το ποτό να βοηθήσει μπορεί να ξεχαστώ για λίγο. Ένα είναι σίγουρο μου λείπει .. και θέλω τόσο να της το πω , θέλω τόσο να κρυφτώ μέσα στην αγκαλιά της . Ξέρω ότι δεν γίνετε μου το έχουν μάθει ότι δεν μπορούμε να πετάξουμε πάνω στα σύννεφα. Όμως ξέρω ότι η σκέψη μου μπορεί να το κάνει και το κάνει συχνά .

Καληνύχτα ματάκια μου .

Σου υποσχέθηκα ότι θα έγραφα για τα μάτια σου .
Όμως όσο και να προσπάθησα
να βάλω τις λέξεις στην σειρά
όσο και να προσπάθησα να γράψω έστω μια πρόταση
δεν τα κατάφερα .
Όσο τα κοιτούσα τόσο σε ποιο μακρινές πολιτείες με πήγαιναν
τόσο ποιο πολύ χανόμουν μέσα τους
τόσο το ταξίδι γινόταν και ποιο μαγευτικό .
Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη που δεν τα κατάφερα,
Αλλά θέλω μια χάρη .
Θέλω να μην μου στέρησης αυτό το ταξίδι,
να με αφήσεις όσο το δυνατόν περισσότερο να ταξιδεύω μέσα από εκεί .
Χωρίς αυτό το ταξίδι ίσος ποια δεν θα μπορέσω να γράψω ξανά
ίσος χαθεί αυτό το κάτι που θέλει ο καθένας για να μπορέσει να τον
εμπνεύσει.

Τρελαίνομαι για τα μάτια σου.
Μπορώ να κοιτάξω βαθιά μέσα τους ;

Ξύπνημα Κυριακής ... Βόλτα έξω απ' το σπίτι... Με κοντομάνικο Φλεβάρη μήνα και μουσική δυνατά. Ειν' απ' αυτές τις μέρες που εκτιμώ το γεγονός ότι μένω έξω απ' την πόλη. Αυτή την εποχή που ο κήπος θυμίζει δάσος κι εγώ έχω ανάγκη για λίγες καθαρές ανάσες. Παρέα με τις γάτες μου τον σκύλο μου και την ανιψιά μου . Μου είναι πιο εύκολο να συνεννοούμαι με ένα εξάχρονο . Και θέλω να παίξω. Μοιάζουν όλα τόσο πράσινα... Δεν είχα προσέξει αυτό το χρώμα. Είναι έντονο. Ζωντανό. Δροσερό. Κάνουμε γύρους στο γρασίδι. Βρίσκω ένα τριαντάφυλλο κατακόκκινο αλλά δεν το πειράζω. Προς το παρόν, μακριά από τέτοια αγκάθια... Με έχει πιάσει μια ευφορία ασυνήθιστη... Κι όμως είναι απλά κάτι που βλέπω κάθε μέρα. Κάτι που είναι εδώ κάθε μέρα. Αλλά δεν έχω εκτιμήσει την αξία του. Η μικρή πιάνει το λάστιχο του νερού, βρέχει προς τα πάνω και φτιάχνει ουράνιο τόξο.
-"Μόνο εσύ παίζεις μαζί μου... Αλλά όλη την ώρα είσαι μέσα και μπροστά στον υπολογιστή ..." λέει με παραπονιάρικο βλέμμα...
-"Κι εσύ είσαι ο μόνος που παίζεις μαζί μου... Μακάρι να παίζαμε κάθε μέρα..."
Ωραία αυτή η ηλικία. Έχει κάτι που λείπει απ' τον κόσμο. Αγνότητα. Κι όλα τα προβλήματα λύνονται με λίγη φαντασία, όρεξη να 'χεις...
Της χαλάω το παιχνίδι... μεσημέριασε.
Θα 'θελα ένα δικό μου μικρούλι, να το γεμίσω εικόνες αγάπη και καλοσύνη.
Θα 'θελα ένα δικό μου μικρούλι . . .

Μια ψυχή σ αγγίζει απ το πουθενά και γεμίζει την ψυχή σου..... τα όνειρα σου παίρνουν μορφή.... μια αόρατη αγκαλιά σε τυλίγει και ξεχνάς τα χθεσινά σου δάκρια... τίποτα πιο δυνατό απ τη δύναμη της καρδιάς , τίποτα πιο φωτεινό απ το χαμόγελο που επανήλθε ξανά... είναι αγάπη? θα μείνει? ότι και αν είναι... ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ....

Κάπου διάβασα σήμερα
ότι η βροχή είναι ουράνια δάκρυα!!
Συγκλονιστικό..
τι όμορφη ερμηνεία!
Και ευχήθηκα....
Ας έρθει λοιπόν μια μπόρα.
Και μπορώ να πω ότι μ' αρέσει να περπατάω στην βροχή.
Χωρίς ομπρέλα!
Σαν μουσική γύρω μου...!!
Και Ο Θεός μ άκουσε!
Και όρμισα έξω.
Αλητεύω στη βροχή..
χαζεύω τους μικρούς χείμαρρους που παίζουν κυνηγητό στα πεζοδρόμια και στα κατηφορικά δρομάκια.
Νιώθω το νερό να κυλάει στα μάγουλα και να παγώνει την πλάτη μου.
Να με αλλάζει.
Νιώθω ευχάριστα ακάλυπτος.
Περπατούσα αργά...
περιμένοντας εκείνο το χαρακτηριστικό "κρακ" που ακούω κάθε φορά που βρέχει!
Να μου πάρει όλα όσα με περιορίζουν..
της υποχρεώσεις..
το βάρος του κόσμου από στους ώμους μου,
της σκέψεις ..της λέξεις.. τα νοήματα!
Δεν με νοιάζει που τα παπούτσια μου κάνουν φλιπ-φλοπ από το νερό όταν περπατάω. Αντίθετα..
βάζω το πόδι μου εμπόδιο έτσι που τρέχει ορμητικά.. για πλάκα.
Για πλάκα γεμίζει και το παπούτσι μου με νερά.

Και τότε άκουσα το "κρακ". Επιτέλους.. σκέφτηκα!

Με ρώτησες τι είσαι για μένα..
Μα δεν μπορώ να απαντήσω.
Κάποιες ερωτήσεις δεν έχουν απάντηση.
Κλεμμένες στιγμές είσαι..
Φως στο σκοτάδι... και σκοτάδι στο φως .
Λόγια είσαι....
Μηνύματα είσαι ..
εικόνα είσαι..
Αυτό είσαι!!
Και παντού το σχήμα του κορμιού σου....
χίλια κορμιά σε ένα...
χίλιες φλόγες σε μια ...
όμως χίλιες φλόγες κάνουν μόνο μια φωτιά.
Αυτό είσαι...
αισθήματα που καίνε....... θύελλες και μπόρες ...
Φωτιά και θάλασσα .... σιωπές και λόγια ....
Μία Γη φωτιά......Ζωή και θάνατος
Αυτό είσαι...
Κρυφός πυρετός μέσα μου...
και αμφιβάλεις!
Τολμάς; ρώτησες.....

Καν το.....αντέχω....

Λέω να το ξενυχτήσω πάλι απόψε ...

Ηλιοβασίλεμα ………ουρανός

Τι πιο ρομαντικό από το να παρακολουθείς
με τον άνθρωπο της καρδιά σου
τον ήλιο στα χρώματα μια φλόγας
να χάνεται στο βάθος του ορίζοντα!
Τι πιο όμορφο να ταξιδεύεις στο ουρανό,
έχοντας αγκαλιά τον άνθρωπο της ζωής σου ….

Τρέχω τρέχω τρέχω και πάλι τρέχω... αλλά θα προλάβω... και αυτά που θέλω αλλά και αυτά που δεν ξέρω...

Και αλήθεια σου λέω, δεν έχω όρεξη για δουλειά. Καθόλου όμως... Αυτή όμως συνεχίζει ακάθεκτη... με ταλαιπωρεί. Βέβαια έχω τις στιγμές που δραπετεύω... με μια σκέψη, ένα χαμόγελο, ήχους και φωνές...
Ήρεμα.



Αυτά τα λίγα για σήμερα . . .

Σας αφήνω ένα πολύ πολύ αγαπημένο τραγουδάκι από την Irene Cara - What a feeling (δυναμώστε την ένταση του ήχου)

Καλή μέρα να έχουμε με όνειρα ταξιδιάρικα...

- Θέλω να μου

χαρίσεις κάτι.

- Ότι θες.

- Ότι θέλω;

Τ' ορκίζεσαι;

- Στ΄ ορκίζομαι.

- Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει.

- Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

- Δεν φοβάμαι.

- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.

- Θα γίνω νερό να σβήσω τη φωτιά.

- Μπορεί να σου γλιστρήσει από τα χέρια και

να φύγει.

- Θα το ξαναπιάσω.

- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.

- Θα το κυνηγήσω.

- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.

- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.

- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.

- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.

- Θα περιμένω τα χαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.

- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.

- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να

το πιάσεις.

- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;

- Θα φέρω γερανό.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;

- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.

- Υπάρχει;

- Θα τον φτιάξω.

- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;

- Δεν ξέρω.

- Τότε;

- Τότε θα μάθω.

- Από πού;

- Από τα βιβλία.

- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;

- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.

- Κι αν έχει πεθάνει;

- Θα βρω τον άλλο γέροντα.

- Ποιόν άλλο γέροντα;

- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.

- Όλα τα βότανα;

- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού.

Ξέρει τι μάγια κρύβουν.

- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;

- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω,

να γίνω τόσο δυνατός που θα μπορέσω να το

σηκώσω το βουνό.

- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;

- Πάντα.

- Τώρα.

- Τώρα, έλα. Τι θέλεις;

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ότι θέλεις.

- Ότι, ότι θέλω, τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.

- Θέλω, θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι;

- Με τι θέλεις;

- Δεν ξέρω.

- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά

καρφιά.

- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.

- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα,

με σταγόνες και γαργαλήματα.

Και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.

- Όχι, όχι δεν θέλω κλειδί.

- Γιατί;

- Μπορεί να το χάσω.

- Θα στο κρεμάσω στο λαιμό.

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

- Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι;

- Θ' ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί;

- Ως τότε θα σε έχω βρει.

- Κι αν όχι;

- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

- Πόσο θα ψάχνεις;

- Για πάντα.

- Τι θα πει πάντα;

- Ότι σ' αγαπώ.

- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;

- Μπορείς να κοιμηθείς.

- Που;

- Κάτω από τη μυρσινιά.

- Που έχει μυρσινιές;

- Παντού.

- Έχει και λιοντάρια παντού;

- Όχι.

- Που έχει λιοντάρια;

- Στη ζούγκλα.

- Είναι κοντά η ζούγκλα;

- Πολύ μακριά, στην άλλη άκρη του κόσμου.

- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;

- Ποτέ.

- Τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.



- Ξέχασα, τι θα πει για πάντα;

- Θα πει ότι σ' αγαπώ.



- Πόσο;

- Ως τον ουρανό.

- Ναι! Ναι! Να κοιμηθώ τώρα;

- Ναι!

- Θα με πάρεις αγκαλιά;

- Ναι!

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ότι θέλεις.

- Ότι, ότι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;

- Ναι

"Πήρα μολύβι μυτερό.
Καλά ξυσμένο.
Σου έβαλα και μια γόμα μέσα.
Ότι δεν σου αρέσει σβήστο.
Το γράμμα μόνο να διαβάσεις.
Σαν πας στη θάλασσα ρίξε άδειο το μπουκάλι.
Θα το βρω.
Το ξέρω.
Το γράμμα σαν διαβάσεις, θα μάθεις κι εσύ.
Πρόσεξε τη γραφή .
Μη πας κατευθείαν στο τέλος.
Κάπου ανάμεσα θα βρεις το κυρίως θέμα.
Μιλά για ότι με πρόδωσε.
Όχι.
Δε μιλά για σένα..
Για τη φαντασία λέει.
Που ενώ της έδωσα την ευκαιρία να σε ονειρευτεί
Εκείνη άλλα διάλεξε.
Εκείνη τη νύχτα, λίγο πριν το τέλος,
τα μάτια να ανταμώνανε,
τα χείλη να σμίγανε γύρεψα.
Έστω μόνο μια αγκαλιά.
Μα αυτή όλα μου τ΄ αρνήθηκε.
Κι ενώ όρκο μου είχε κάνει πως ότι ονειρευτώ,
θα το αγγίξω πριν βγάλω φτερά.
Στο βράχο καθισμένος την περιμένω να φανεί.
Στο βράχο περιμένω ώρες πολλές.
Το φεγγάρι αγναντεύω, μα αυτή αργεί.
Σαν ξημερώσει θα πρέπει να φύγω.
Μη δουν τα φτερά οι περαστικοί και τρομάξουν.
Τη θάλασσα εκλιπαρώ.
Αν τη συναντήσει να της δείξει,
το βράχο που την προσμένω.
Να επιστρέψει για να ονειρευτώ ξανά.
Τώρα θα της πω να μη σε κάνει άγγελο,
έρωτα φτερωτό και ξαναχαθούμε.
Θα της ζητήσω αστέρι να σε κάνει
Να σε ανταμώνω τις νύχτες.
Να πετώ κοντά σου και να λάμπω από το φως σου.
Να κοιτάνε ψηλά οι άνθρωποι και να λένε
κάθε φορά που θα έρχεσαι στην αγκαλιά μου:
«Κοίτα! Ένα άστρο πέφτει... Κάνε μια ευχή!»
Γι άυτό και ΄γω με μολύβι γράφω.
Για να αλλάξεις το τέλος.
Να γράψεις την ευχή σου.
Ευχήσου να έρθει η φαντασία να με βρει.
Απόψε...Πριν ξημερώσει..."

Είναι κάτι νύχτες, που τα αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγο τραγουδούν. Ακόμα και οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. "Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;" Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

ΑΝ μπορούσα να ξέρω σε τι περιπέτειες θα σ έβαζα καρδιά μου....
καλά σ είχα κοιμίσει χρόνια τι το θελα; γιατί σε ξύπνησα και είσαι και τρελή παναθεμάσε; Άντε τώρα να σε βάλω στο κρεβάτι να σου τραγουδήσω, να σε νανουρίσω γλυκά, με χείλη πικρά, να πάψης να κλαις, να κοιμηθείς πάλι ,και να ονειρεύεσαι.........κάποιους άλλους κόσμους....εκεί που ανήκεις.
Εσύ μου το είπες . . .
Εγώ δεν κράτησα τους όρκους.

"Μπορούμε να διαλέξουμε ανάμεσα σ ένα κόσμο γεμάτο χρώματα και σ ένα όνειρο γεμάτο με κομμάτια της ψυχής μας.

Είναι περίεργο, και όμως και τα δύο δεν συνυπάρχουν εύκολα και αυτό -ίσως- γιατί, όταν έχουμε αυτό που θέλουμε στη ζωή μας παύουμε να το ονειρευόμαστε και όταν δεν υπάρχει στον κόσμο μας, ζει και μεγαλώνει μέσα απ τα όνειρα μας...."

"Αν υπάρχει αιώνιο φιλί,
κλείσε τα μάτια και άσε τον άνεμο να σε οδηγήσει κοντά του.
Πέρασε μέσα απ τις εποχές,
κράτα τον ήλιο στην αγκαλιά σου και άσε το νερό της βροχής να δροσίσει την ψυχή σου.
Στο τέλος αυτής της πορείας θα δεις,
πως ότι πραγματικά άξιζε ήταν το ταξίδι για το άγγιγμα μιας ανάσας που μπορεί να σου χαριστεί,
αλλά μπορεί και να κλέψει τη δική σου ανάσα..
για πάντα.. "