Κάπου διάβασα σήμερα
ότι η βροχή είναι ουράνια δάκρυα!!
Συγκλονιστικό..
τι όμορφη ερμηνεία!
Και ευχήθηκα....
Ας έρθει λοιπόν μια μπόρα.
Και μπορώ να πω ότι μ' αρέσει να περπατάω στην βροχή.
Χωρίς ομπρέλα!
Σαν μουσική γύρω μου...!!
Και Ο Θεός μ άκουσε!
Και όρμισα έξω.
Αλητεύω στη βροχή..
χαζεύω τους μικρούς χείμαρρους που παίζουν κυνηγητό στα πεζοδρόμια και στα κατηφορικά δρομάκια.
Νιώθω το νερό να κυλάει στα μάγουλα και να παγώνει την πλάτη μου.
Να με αλλάζει.
Νιώθω ευχάριστα ακάλυπτος.
Περπατούσα αργά...
περιμένοντας εκείνο το χαρακτηριστικό "κρακ" που ακούω κάθε φορά που βρέχει!
Να μου πάρει όλα όσα με περιορίζουν..
της υποχρεώσεις..
το βάρος του κόσμου από στους ώμους μου,
της σκέψεις ..της λέξεις.. τα νοήματα!
Δεν με νοιάζει που τα παπούτσια μου κάνουν φλιπ-φλοπ από το νερό όταν περπατάω. Αντίθετα..
βάζω το πόδι μου εμπόδιο έτσι που τρέχει ορμητικά.. για πλάκα.
Για πλάκα γεμίζει και το παπούτσι μου με νερά.

Και τότε άκουσα το "κρακ". Επιτέλους.. σκέφτηκα!