Φοβάμαι … 

ακόμη κι εδώ.... φοβάμαι..

Εκεί που περίμενα την άνοιξη

με τόση ανυπομονησία...
Ξαφνικά χειμώνιασε...
Να' ξέρες πόσο με κούρασε

ο χειμώνας σου...

Όταν σε ρίξουν σε ένα βαθύ άγριο ποτάμι

και περάσεις κολυμπώντας ,

με κίνδυνο εκατό φορές να πνιγείς ,

στάσου στην όχθη και σφύριξε γλυκά ένα τραγούδι.

Μη σε νοιάζει αν κλαίει απέναντι ένα σκυλί .

Δεν μπορείς να το σώσεις , έτσι και αλλιώς .

Ύστερα βγάλε τα όνειρα σου,

και άναψε μια μεγάλη φωτιά να ζεσταθείς .

Πρόσεξε τι όμορφα που είναι όλα γύρο σου.

Θα έρθουν τα αηδόνια , και θα τραγουδήσουν .

Θα έρθουν σίγουρα τα αηδόνια .

Σου το ορκίζομαι.

Φτάνει να χαμογελάς ..

Γιατί αλλιώς … θα τα τρομάξεις…

Χάθηκα μέσα σε ένα πυκνό δάσος ...

ψάχνοντας ο ανόητος ,

για το δέντρο!

Και πέρασαν νύχτες …

και ήρθαν βροχές

και καταιγίδες.

Και ούρλιαζαν λύκοι και θεριά ...

Και πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου

αρπαχτικά πουλιά .

Δεν λέω πως δεν φοβήθηκα .

Αλλά είχα πολύ απομακρυνθεί.

Χάραζα τα όνειρα μου στους κορμούς των δέντρων , για να μην χάσω τα ίχνη μου .

Κοιτούσα ψηλά στον ουρανό ,

για να μην χάσω την ανατολή .

Από όλα περισσότερο λυπήθηκα

που ξέχασα το χαμόγελο

εκείνων που αγάπησα ...

Από όλα περισσότερο

φοβήθηκα τον ίσκιο μου.