Τα λουλούδια μεγαλώνουν με τα τραγούδια των πουλιών μου είχαν πει.

Και το πίστεψα .

Και μεγάλωσα και εγώ με τα τραγούδια των πουλιών .

Ίσος δε με οδήγησε καλά .

Ίσος αν δε μεγάλωνα , με τα τραγούδια των πουλιών να είχα βρει άλλους Δρόμους ευκολότερους.

Όμως δε θα ήξερα να χαρίζομαι με τόση απλοχεριά σε κάθε τι περαστικό.

Δε θα μάθαινα να αγαπώ τα ασήμαντα .

Δε θα είχα αυτή την περιέργεια να περιμένω ,

ποτέ θα ανοίξει ο σπόρος ,

για να δω πόσο πράσινο χωράει η ψυχή μου.

 

Όσο το σκέφτομαι …

Αυτή η περιέργεια τελικά…

Αυτή με έβαζε στα ανοιχτά..

 

Αυτό που ζητάς ,

δεν θα στο δώσει κανείς .

Το έχεις μέσα σου...

μου είχε πει…

Δεν κατάλαβα τι εννοούσε..

Και θύμωσα

Ότι έψαχνα το έψαχνα γύρο μου .

Πλάι μου .

Απέναντι μου .

Όταν πέρασαν τα χρόνια κατάλαβα τι ήθελε να μου πει ,

αλλά είχα σπαταλήσει τα καλύτερα δειλινά της ζωή μου.

Και την νοστάλγησα..

Την αγάπησα , ακριβώς γιατί δεν μου εξήγησε ποτέ .

Μου έβαλε χρώματα στην ψυχή μου αλλά δε με συμβούλεψε τι να κάνω.

Τι να βάψω με αυτά.

Που ταιριάζουν . . .   ίδιος που ταιριάζουν  . . .

Έτσι και εγώ πήρα φόρα και έβαψα

κόκκινες   τις θάλασσες μου ,

πορτοκαλί   τους ουρανούς μου ,

μπλε    τους ήλιους μου .

Πολύ μου αρέσει τελικά ο κόσμος που έφτιαξα.