Τρίτη βράδυ, ξημέρωμα Τετάρτης .
Το μόνο που μαρτυρά ότι κάποιος άνθρωπος κατοικεί σε αυτό το σπίτι είναι το φως από τον υπολογιστή, ο ήχος από το πάτημα των πλήκτρων, και ένα τραγούδι που παίζει σε κάτι ηχεία της συμφοράς...
"Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα" τραγουδά ο Θάνος με τη νοσταλγική του φωνή... Κλείνω τα μάτια, ανάβω τσιγάρο... Η ώρα κοντεύει 12... Δε πειράζει... Απόψε θα το ξενυχτίσουμε μαζί...
Ξέρω, ξέρω, υποσχέθηκα χιούμορ και ξεκινάω το κείμενο μου με στίχο από τα Διάφανα Κρίνα. Εντάξει, όποιος πελάτης έχει παράπονο ας πάρει το υγειονομικό, ή το πολύ πολύ ας γελάσει με τα χάλια μου.
Κάνω αυτό το κωλοτσιγάρο και προσπαθώ να θυμηθώ τι ήταν αυτό που αγάπησα τελευταία φορά στη ζωή μου. Μάλλον θα χρειαστεί να ανάψω και δεύτερο... Το πρώτο δεν αρκεί για να σκεφτώ μια αξιοπρεπή απάντηση...
Το άναψα... Έπαιξα και με τα γένια μου λίγο, -τάχα να τα ευλογήσω- αλλά δε μπορώ να θυμηθώ κάτι που να έχω αγαπήσει πραγματικά.
Εδώ δε σηκώνει σοφιστείες και υπεκφυγές... όπως μαλακίες του στυλ "είμαι ερωτευμένος με τη ζωή"...
Μιλάμε για αγάπη... Ούτε ο Ολυμπιακός είναι λύση, ούτε οι Smiths... Ούτε τη μάνα μου δε ξέρω αν αγάπησα...
Και δε μιλάω για αυτό που αντιπροσωπεύει η λέξη "μάνα", αλλά να, πολλές αμφιβολίες έχω ότι θα ένιωθα το ίδιο για εκείνη αν ήταν μάνα κάποιου φίλου μου...
Αγάπησα και αγαπώ το τραγούδι , ναι, αυτό είναι σίγουρο... Και το τραγούδι είναι δημιούργημα ανθρώπων, άρα έστω και από σπόντα, θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι αγαπώ όλους εκείνους που έγραψαν αυτά τα τραγούδια και διαμόρφωσαν και ένα κομμάτι του εαυτού μου...
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου που νοιάζομαι για εκείνους... Που θέλω να είναι καλά... Που λυπάμαι στη λύπη τους... Που θα είμαι εκεί για ότι με χρειαστούν...
Μα τελικά, με το χέρι στη καρδιά, δε ξέρω πόσους από εκείνους θα τους αγαπούσα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες....
Αν άγγιξα την αγάπη κάποια στιγμή στη ζωή μου, αυτή ήταν με την Μαρία ... Η μόνη που προσπάθησε να συμμαζέψει λίγο αυτό το αχούρι που άλλοι ονομάζουν ναό της ψυχής, με αντέχει 14 χρόνια.
Έτσι όπως είμαστε δεν ξέρω αν την αγαπώ ...
Είπαμε... Εγώ δεν ξέρω αν αγαπάω την ίδια μου τη μάνα.
"Μες τα βάθη της γης, ξέρω ένα βοτάνι, που τη λήθη χαρίζει σε αυτούς που αγαπήσαν... Αν το βρεις, αν το βρεις, χάρισε το σε μένα, που όλα αυτά που αγαπώ, είναι για πάντα χαμένα..."
Ποιον κοροϊδεύω ο μαλάκας;
Αφού θα κάνω όλο το πακέτο πριν κοιμηθώ...
Πίνω λίγο Τζόνι Blue Label, κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι μέσα στις ίδιες σκέψεις, λες και κάτι μπορεί να άλλαξε μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά που ταλαιπώρησα ότι απέμεινε από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα.
Μπορεί να φταίει η αμπελοφιλοσοφία που συνάδει με την ώρα, μπορεί να είναι το 4ο ποτό που πίνω μέσα σε μία ώρα...
Σκέφτομαι όμως, πως τελικά το βοτάνι για το οποίο τραγουδά ο Θάνος, χαρίζει τη λήθη σε εκείνους που όλα αυτά που αγαπήσανε είναι τόσο χαμένα, που δε μπορούν να τους δώσουν καν όνομα και μορφή...
Είναι τόσο χαμένα, που δε μπορείς καν να πενθήσεις γι' αυτά. Είσαι απλώς μια πλαστική κούκλα, πίσω από μία βιτρίνα, και παρακολουθείς τον κόσμο να σε χαζεύει και να προσπερνά...
Υπόσχομαι αύριο να ξυπνήσω -με καλύτερη διάθεση-
