Λένε πως αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς, το "πρόβλημα" όμως αρχίζει να δημιουργείται όταν εκεί που κοιτάμε βρίσκεται η αγάπη και εκεί που δε πιάνει πλέον το βλέμμα μας υπάρχει ο έρωτας...

ΑΛΗΘΕΙΕΣ & ΨΕΜΑΤΑ

Artist: ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΜΟΣ
Album: ΑΛΗΘΕΙΕΣ & ΨΕΜΑΤΑ
Αναμφισβήτητα μία μεγάλη λαϊκή φωνή και ένας αγαπημένος ερμηνευτής, ο Αντώνης Ρέμος μας παρουσιάζει τη νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Αλήθειες και Ψέματα".
Μετά από 3 χρόνια κυκλοφορεί το νέο προσωπικό album του Αντώνη Ρέμου, ο οποίος συνεργάζεται με πολλούς δημιουργούς όπως: Αντώνης Βαρδής, Στέφανος Κορκολής, Χρήστος Δάντης, Κυριάκος Παπαδόπουλος, Νίκος Μωραίτης, Αντώνης Ανδρικάκης, Μυρτώ Κοντοβά, Βασίλης Γιαννόπουλος, Χάρης Βαρθακούρης Νίκος Γρίτσης, Νίκος Σαρρής, και Αποστόλης Βαλαρούτσος.
Ηδη γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία στο ραδιόφωνο τα τραγούδια "Ποτέ' κι "Εκατό φορές κομμάτια".

http://rapidshare.com/files/164969895/Antwnhs_Remos_-_Alitheies_kai_psemata.rar

Για δύσκολες ώρες . . .

Καλή ακρόαση

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - The Collection 01/2009











Artist :ΣΥΛΛΟΓΗ.
Title :ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - The Collection
CD Type : MP3 HIP-HOP
Total Tracks:20

"Το μονοπάτι της αγάπης - The collection"
Ύποπτο, Μέγα, Sanjuro, Aντώνη, Τραγικό Είρωνα,
Eίδωλο Θολό, Dust Rhymes, Dala, Κριτή, Hobo, Μανιακό, Tsaki,
Alicia, Bilba, Dogmother, Ν.Τ.Π, Ισοβίτη, No Limit, Blessed to και B.N.W.

http://rs526.rapidshare.com/files/189046712/To_Monopati_Tis_Agapis-The_Collection.rar

Μωρό μου!!!
-Τι 'ναι;
-Ξέχασα να σου πω!
-Τι πράγμα;
-Σ' αγαπάω.
-Πες το κρητικά! μου λέει και γελάει.

Ε, ορίστε λοιπόν:



Να στο πω κι αλλιώς:



Και αν δεν κατάλαβες, ετοιμάσου να σε μάθω να χορεύεις... ;)

Χαράζει στο βάθος.
Κάπου στο βάθος.
Τα μάτια μου δεν κλείνουν.
Χαζεύω τον μουντό ουρανό και κάτι μέσα μου λέει ότι άλλαξε.
Προσπαθώ στον ορίζοντα να σχηματίσω την μορφή σου δεν μου είναι δύσκολο .
Στα σύννεφα, στ' αστέρια βλέπω τα μάτια σου.
Με την λίγη φαντασία που μ' απόμεινε πια.
Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα.
Απόψε λέω να μη ζήσω, απόψε λέω να χαθώ.
Θα είσαι εκεί και θα με βοηθήσεις είμαι σίγουρος .
Το είδα στα μάτια σου το είδα όταν μιλήσαμε .

Μην με κανείς να περιμένω άλλο .
Από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε καταλάβαμε ότι κάτι καλό μπορεί να ξεκινήσει κάτι όμορφο .
Τελικά άξιζε η αναμονή.
Το μόνο που δεν άξιζε είναι ο χρόνος που χάσαμε .
Ο χρόνος που δεν σε είχα δικιά μου .
Τώρα όμως είσαι και αλίμονο σε αυτό που θα μπει ανάμεσα μας και θα προσπαθήσει να το χαλάσει .Δεν είμαι μικρός τελικά… μπορώ να τα βάλω και με θηρία για εσένα… ναι θα τα βάλω και μαζί τους , και θα τα κερδίσω γιατί έτσι δεν θα χάσω εσένα . .
Τελικά μερικοί άνθρωποι είναι πολύ τυχερή .
Μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ.
Ένιωθα μονάχος , αλλά τώρα δεν νιώθω .

Μα τώρα εσύ μου σιγοκαίς την καρδιά βασανιστικά.

Όλοι λατρεύουμε την αίσθηση του έρωτα.
Όλοι μπερδεύουμε πιθανόν κάποια στιγμή τον έρωτα,
τον πόθο,
την καψούρα,
το πείσμα,
την αγάπη.

Ο πόθος και ο ερωτάς φαίνονται.
Το ενδιαφέρον και η αγάπη το ίδιο.
Όταν ερωτεύεσαι είναι ότι πιο υπέροχο μπορεί να σου τύχει. Σε ανυψώνει, σου δίνει αυτοπεποίθηση, σε «φτιάχνει».

Είναι ωραίο να σε αγαπάνε χωρίς προσπάθεια, χωρίς ζόρι και να σε αποδέχονται.
Το ξέρω , γιατί το ένιωσα.
Και αυτό θέλω.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι "τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής" κι έχουν ταυτίσει τα μάτια με την ειλικρίνεια και την εμφάνιση των πραγματικών μας σκέψεων και διαθέσεων.

Στα μάτια φαίνεται η χαρά μας. Στα μάτια η πίκρα και ο πόνος. Στα μάτια η καλοσύνη. Στα μάτια η κακία. Στα μάτια το μίσος. Στα μάτια η αγάπη. Στα μάτια ο έρωτας. Στα μάτια ακόμη και η υγεία μας .

Είναι τυχαίο λέτε, ότι όταν είμαστε χαρούμενοι τα μάτια μας λάμπουν;
Όχι, δεν είναι.

Είναι τυχαίο, ότι όταν είμαστε πληγωμένοι και πικραμένοι να υγραίνονται;
Όχι, δεν είναι.

Τα μάτια μας δείχνουν πάντα, ότι πραγματικά σκεφτόμαστε. Ότι αισθανόμαστε.


Φανερώνουν την αλήθεια μας και την πραγματική μας σκέψη και διάθεση.
Δεν γίνεται να υποκριθούν…

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Ακόμη και την ώρα που κάνεις έρωτα με τον σύντροφο σου, ακόμη και αυτή την στιγμή κοιτάς τον άλλον κατάματα, προσπαθείς να βρεις εκεί μέσα τον πόθο που έχει για σένα εκείνη την στιγμή.

Όταν γνωρίζουμε κάποιον για πρώτη φορά, στα μάτια δεν προσπαθούμε να εξερευνήσουμε τον εσωτερικό του κόσμο; Εκεί δεν ψάχνουμε να βρούμε τα πάντα για αυτόν; Αυτά δεν είναι που κοιτάς και ερωτεύεσαι; Αυτά δεν είναι που όταν σου λείπει ο άνθρωπος σου, έρχονται στο μυαλό σου!

Μπορούν να μας δείξουν τα πάντα, φτάνει βέβαια να ξέρεις να κοιτάξεις μέσα τους!

Πως γίνετε αυτό;
Είναι πολύ απλό.

Τον κοιτάζεις κατάματα και προσπαθείς να διεισδύσεις στην καρδιά και στο μυαλό του ανθρώπου που έχεις απέναντι σου. Από το δρόμο των ματιών προς την ψυχή και το μυαλό θα δεις στοιχειά που κανένα άλλο μέρος του σώματος δεν μπορεί να «προδώσει».

Μάτια μεγάλα, μάτια μικρά, μάτια παράξενα, όλα έχουν την δική τους ομορφιά και όλα είναι ο καθρέφτης του μυαλού και των συναισθημάτων μας !Καθώς σας γράφω αυτό το κείμενο, μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από ταινίες με τίτλους ματιών, σκηνές από ταινίες που ο φακός εστιάζει στα μάτια κάποιου για να δείξει ή τον πόνο του ή το θυμό του ή την αγάπη του!

Όχι, είναι αυτό που όλοι ξέρουμε και πιστεύουμε ότι τα μάτια μας δείχνουν την καρδιά και τις σκέψεις των άλλων! Είναι αυτά που δεν μπορούν να κρύψουν αυτό που είμαστε, είναι αυτά που προδίδουν τα συναισθήματα μας και των ψυχικό μας κόσμο !

Αφιερώστε στα μάτια που αγαπάτε μια γλυκιά ματιά σας και δείξτε μέσα αυτών την αγάπη και την επιθυμία σας να είστε για πάντα μαζί!

Όπως κάνουμε όλοι μας.

Υπάρχουν λεπτά ατελείωτα που δε περνούν με τίποτα, ώρες που μοιάζουν ημέρες, σφίξιμο στο στομάχι, απαίσια διάθεση, απίστευτες συμπτώσεις που δε θα παρατηρούσες με τίποτα υπό άλλες συνθήκες και σκέψεις που δε σε αφήνουν να προχωρήσεις μπροστά.
Κι όλα αυτά γιατί;
Για να σου θυμίζουν.
Για να σου θυμίζουν κάτι που έζησες πρόσφατα και δε το ζεις πλέον.
Κι όταν κάνεις αυτό το μικρό βηματάκι να πας μπροστά, τότε οι αναμνήσεις μένουν.
Μένουν και σε γυρνούν πίσω πολλές φορές. Και συνεχίζει να σε πονάει.
Για πόσο; Για όσο...
Μετά από καιρό λοιπόν, με το χρόνο σα σύμμαχο όσα θεωρείς πως δε σε κάνουν ευάλωτο είναι απλά η δύναμη της ψυχής να αρνηθεί πλέον στον πόνο και στις σκέψεις.
Κάποιες φορές τα καταφέρνει, άλλες όχι.
Αν τα όσα έζησες σου περνούν απαρατήρητα τότε δεν είναι δυνατές στιγμές ή κάποιος άλλος πόνος σε κρατάει πιο πίσω.
Είναι ένας φαύλος κύκλος βλέπεις.
Πάντα κάποιος πληγώνει κάποιον άλλο, πάντα κάποιος δεν εκτιμά κάποιον άλλο, πάντα κάποιος θα πονέσει...
Τα πάντα είναι μέσα στο μυαλό. Η δύναμη του με τρομάζει. Κάθε μας ενέργεια και πράξη είναι αποτέλεσμα των σκέψεων μας.
Αν καταφέρει κάποιος να κατακτήσει τις σκέψεις σου να ξέρεις πως σε έχει δικό του για πάντα.
Πάντοτε έλεγα πως η μεγαλύτερη απιστία γίνεται με τη σκέψη και όχι με τη πράξη. Εκατομμύρια σκέψεις που ποτέ κανένας δε θα μάθει για τον άλλο.
Μπορείς να κάνεις έρωτα με κάποιον και να έχεις στο μυαλό σου έναν άλλον άνθρωπο. Η μεγαλύτερη απιστία για μένα!
Δε θα σε προδώσει όμως ποτέ η σκέψη σου. Κανένας δε θα μάθει ποτέ τίποτα. Κανένας δε θα γνωρίζει. Εσύ όμως θα πονάς. Κάτι πάντα θα σου λείπει. Και το χειρότερο από όλα;
Δεν είναι οι σκέψεις σου και ο πόνος σου. Είναι η ψεύτικη συμπεριφορά σου στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Η μεγάλη κοροϊδία που δέχεται.
Μακριά από τον πόνο...
Πως όμως μπορείς να το αλλάξεις αυτό;
Πως να βγάλεις έναν άνθρωπο, ένα γεγονός, μια κατάσταση, μια τέλεια στιγμή από το μυαλό σου;
Πως θα μάθεις να μη πονάς, να γίνεις πιο σκληρός και να αντιμετωπίζεις διαφορετικά τα πάντα;
Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω πως δε ξέρω! Έμαθα να ξεχωρίζω τους ανθρώπους που θα με κάνουν να πονέσω αν και δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά στο να τους εντοπίζω.Όμως πέφτω πάλι στην παγίδα και αιχμαλωτίζομαι . Όπως κάνουμε όλοι μας.

Βρήκα των άνθρωπο μου . . .

Ακούω καθημερινά γύρω μου από άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών:

«Βρήκα των άνθρωπο μου», βρε μπράβο χαίρομαι ειλικρινά. Παντρεμένους/νες - ελεύθερους/ες – δεσμευμένους/νες …..και…τι?

Περνά ο καιρός, βρίσκω πάλι τον ίδιο άνθρωπο - τι κάνεις με την/τον τον ρωτώ. «Ξέρεις, καλά πάει αλλά...» Άντε πάλι ένα αλλά….-τι έγινε - είναι και η περιέργεια στην μέση. «Τίποτα το ιδιαίτερο απλά…, δεν ξέρω κάτι πλέον έχει αλλάξει»

Δηλαδή ; ρωτάω
«Δεν ξέρω σου λέω, ίσως φταίει ότι δεν ήταν τελικά όπως τον περίμενα»
Και πως τον ερωτεύτηκες ; Είστε περίπου 2 χρόνια μαζί , ναι;
Ναι λέει, 2 και 3 μήνες .
Ωραία, τι είναι αυτό που δεν ήταν από την αρχή και ξαφνικά άλλαξε; Ξαφνικά άρχισε να είναι αδιάφορη, νευρική ή ότι άλλο βλέπεις τώρα διαφορετικό επάνω της ;
«Να μωρέ, είναι κάτι που δεν ξέρω πώς να το πω
«Δεν με τραβάει πλέον όπως πριν , δεν με γεμίζει , δεν την σκέπτομαι όπως πριν. Άστο τώρα, φτάνει. Δεν θέλω άλλο να το συζητήσω….θα κουραστεί και αυτη και θα τελειώσει όπου να ‘ναι»

Έτσι δηλαδή το σκέφτεσαι;
Θα κουραστεί και θα τελειώσει;
Μα είσαι στα καλά σου;
Μίλησες μαζί της, είπες όλα αυτά που αισθάνεσαι γι’ αυτήν, τι σε πειράζει, τι νομίζεις ότι φταίει, τι άλλαξε;

«Όχι δεν το έκανα, σου λέω άστο. Νομίζω ότι άρχισε να γίνετε διαφορετικό από ότι ξεκίνησε, θα τελειώσει που θα πάει»
Τι να κάνω και εγώ το αφήνω!!!

Αλλά και πάλι γιατί να το αφήσω, μήπως κι εγώ δεν έχω περάσει από αυτή την θέση; Μήπως πρέπει να βοηθήσω;
Τελικά τι κάνουμε; Το αφήνουμε να τελειώσει από μονό του ή προσπαθούμε να το συζητήσουμε για να το κρατήσουμε !!

Και έρχομαι τώρα να βάλω τα μεγάλα ερωτηματικά μου …..
- Γιατί θέλουμε να κάνουμε σχέσεις?
- Γιατί πάντα ζητάμε και κάτι παραπάνω από αυτό που έχουμε?
- Τι θέλουμε τελικά από τις σχέσεις μας ?
- Γιατί να μην μπορούμε ή να μην έχουμε την διάθεση να συζητήσουμε με τον άλλον/η που πριν ένα διάστημα ήταν ότι καλύτερο στην ζωή μας ?

Ας απαντήσω εγώ πρώτος ( με τα δικά μου πιστεύω )
Δημιουργούμε σχέσεις γιατί θέλουμε να έχουμε διπλά μας ένα άνθρωπο που θα μας δίνει αγάπη, ανάσα ξεκούρασης ( από το άγχος ), βοήθεια σε όλα όσα μας προβληματίζουν, αγκαλίτσα και ζεστασιά ψυχής στα δύσκολα, ένα άνθρωπο βρε αδελφέ που να νοιάζεται για μας και εμείς για αυτόν ……

Γιατί δεν ξέρουμε τι πραγματικά θέλουμε, γιατί ποτέ δεν βάζουμε απέναντι στο καθρέπτη εμάς. Να δούμε εμείς αν αλλάξαμε ή γιατί δεν μας γεμίζει πλέον ο άλλος/η, γιατί στην τελική ζητάμε πάντα από τους άλλους και όχι από εμάς ( είναι πιο εύκολο ). Θέλουμε να παίρνουμε τα πάντα από τους γύρω μας …σχεδόν όλοι …..και να δίνουμε όσα θέλουμε εμείς .
Να έχουμε κάποιον/α που να σκίζεται για την πάρτη μας, να τρέχει κάθε φορά που εμείς θέλουμε και μπορούμε, να είμαστε εμείς το επίκεντρο του και ο Θεός του, και όλα αυτά χωρίς και πολλές απαιτήσεις από τον άλλον/η
Γιατί είμαστε πολύ κουρασμένοι από την δουλειά και το άγχος, δεν έχουμε την διάθεση και για άλλες συζητήσεις, που θέλουν να προβληματιστούμε, να βρούμε λύσεις, να ασχοληθούμε και με αυτά. ...έχω αλλά στο μυαλό μου αυτό το διάστημα !
Αστό θα τελειώσει από μονό του που θα πάει θα κουραστεί και ο άλλος.

Τα βάζω λοιπόν με όλους μας , άντρες γυναίκες, όλων των ηλικιών, γιατί δεν κάνουμε κάτι να κρατήσουμε αυτό που ερωτευτήκαμε κάποτε, αυτό που μετά από 1 , 2 ,3 …7 , 8 ,9 χρόνια ξέφτισε.

Ήταν ότι καλύτερο στην ζωή μας πριν από ένα…..δυο …..τρία ….τέσσερα χρόνια……. Και όπως λένε και οι επιστήμονες, στην επταετία όλα γίνονται πλέον μια συνήθεια ή γίνονται δεκτά χωρίς να υπάρχει από καμιά πλευρά η διάθεση να αλλάξει κάτι.
Συνεχίζουμε μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο ή αυτό που έχουμε να τελειώσει, να τελειώσει από μονό του.

...για να μην τελειώσει ποτέ !

Σ’ ΑΓΑΠΩ . . .

Εγώ, σαν ρομαντικός άντρας 38 ετών, έχω να πω ότι πλέον την λέξη αυτή την έχουμε κατσιάσει !
Πες ο ένας από εδώ, πες ο άλλος από κει χωρίς να την αισθάνονται , έγινε η καημένη μια συνηθισμένη λέξη!
Μια συνηθισμένη λέξη … όχι δεν της πρέπει γιατί είναι μια λέξη που έχει δύναμη!
Είναι μια λέξη που έχει μεγάλα συναισθήματα !
Είναι μια λέξη που δίνει νόημα στην ζωή μας!!
Είναι ιερή !!!
Την ξεστομίζουμε πλέον αρκετά εύκολα - να μην πω πολύ εύκολα - ίσως το κάνουμε γιατί δεν έχουμε καταλάβει τον σωστό ορισμό αυτής της λέξης!
Ναι αυτό είναι έχουμε χάσει τον σωστό ορισμό ή μάλλον τον έχουμε παρακάμψει και την χρησιμοποιούμε πολύ εύκολα γιατί μας βολεύει, μας διευκολύνει.
Τώρα κάποιοι και κάποιες θα πείτε και ποιος είναι άνθρωπε μου ο σωστός ορισμός!!
Χμ….. ναι θα σας τον δώσω όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι …

Σ’ ΑΓΑΠΩ ( ερωτικό)
Σ’ αγαπώ …γιατί είσαι το άλλο μου μισό !
Σ’ αγαπώ …είμαι έτοιμος να κάνω θυσίες !
Σ’ αγαπώ ….γιατί σε νοιάζομαι , ενδιαφέρομαι για σένα!
Σ’ αγαπώ ….γιατί θέλω να είμαι συνεχώς κοντά σου!
Σ’ αγαπώ …και θα είμαι εκεί, κάθε στιγμή που με χρειάζεσαι!
Σ’ αγαπώ …χωρίς ανταλλάγματα!
Σ’ αγαπώ …και δεν θέλω να αλλάξεις, μου αρέσεις έτσι όπως είσαι!
Σ’ αγαπώ …..έτσι χωρίς όρους …χωρίς σύνορα….χωρίς τα πρέπει και τα γιατί!
Σ’ αγαπώ ….γιατί δίνεις ζωή στην ζωή μου !
Σ’ αγαπώ ….και δεν έχω αλλά λόγια να στο πω, να σου το εκφράσω ….παρά μόνο να … νιώθω , νιώθω ότι πιο πολύ σ’ αγαπά η καρδιά μου !

Μα τώρα που το σκέφτομαι θέλω να σας ρωτήσω, αλλά και να απαντήσω σε ένα άλλο ερώτημα:
Η αγάπη χάνετε στο χρόνο ; Ή χάνετε μονό σε κάποιες περιπτώσεις ;
Να σας πω την άποψη μου;

Όχι δεν χάνετε! Η αληθινή αγάπη δεν χάνετε! Ακόμη και όταν δεν θα είμαστε μαζί με τον άνθρωπο που μας έκανε να νιώσουμε την αγάπη αυτή, δεν θα το ξεχάσεις, πάντα ένα κομμάτι της καρδιάς θα νιώθει αγάπη !
Μπορεί να την έχασες και να την μίσησες …..όχι ήταν επιφανειακό …κατά βάθος υπάρχει μέσα σου η αγάπη για το άτομο της !
Μόνο αν σε πόνεσε, αν σε μείωσε, «αν…» υπάρχουν αρκετά, μόνο τότε ίσως θα πάψεις να τον αγαπάς ! Αλλά και εδώ ο χρόνος θα βάλει το χεράκι του και το μίσος θα καταλαγιάσει.
Μίσος και αγάπη είναι κοντά, πολύ κοντά και αλληλοσυνδέονται !
Τελικά είναι μια περίπλοκη λέξη αλλά και απλό συναίσθημα, είναι εύκολο για κάποιους να την πουν…, μα δυστυχώς δεν την έχουν νιώσει.
Σ’ αγαπώ….Γιατί ; Δεν τον έχουν σκεφτεί, απλά τους βγαίνει σαν να λένε, αγαπώ έμενα και θέλω να περνώ καλά !

Τελικά, τι είναι η φράση σ αγαπώ?

Το «σ’ αγαπώ» είναι κάτι όμορφο, περίπλοκο, ατελείωτο, αμύθητο, ασύγκριτο, μεγαλοπρεπές, παραμυθένιο, αληθινό, απέραντο, ακέραιο, ακράτητο, αμοιβαίο, συναρπαστικό, ταπεινό, τρυφερό συναίσθημα!!!

Μια φορά . . .

Κάθομαι εδώ και ώρα κολλημένος ..ψάχνω να βρω λέξεις να τις βάλω στη σειρά ..Μάταια …όποτε ο ποιο απλός τρόπος είναι να το πεις με ένα τραγούδι .Και όταν είναι από τον Πασχάλη τότε είναι ακόμη καλύτερα..
Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης
Πρώτη εκτέλεση: Πασχάλης Τερζής

Έτσι είναι όλοι οι άνθρωποι λες
περπατούν μεσ'τον κόσμο μοναχοί
βρίσκουν και χάνουν αγάπες πολλές
όλο κλαίν και στεγνώνουν το δάκρυ
ζουν και χωρίζουν με βλέμμα κενό
εύκολα λένε σ’αγάπω

Μια φορά, εγώ θα νικήσω
μια φορά εγώ θα μιλήσω
μιά φορα θα πω σ'αγαπώ
μιά φορα και θα είναι γιά πάντα αυτό
μιά φορά διαλέγω γιά μένα
μιά φορά κι αγάπησα εσένα
μιά φορα μιλάει η καρδιά
και μετά ας γίνει συντρίμμια γυαλιά
μιά φορά, μιά φορά αγαπάει η δική μου καρδιά
μιά φορά, μιά φορά αγαπάει και κλείνει μετά

Είναι ώρες ώρες που μας κολλάει ένα τραγούδι , το ακούς ξανά και ξανά και το ποτό κατεβαίνει βρε αδερφέ ποιο εύκολα .Μυστήριο πράγμα. Έτσι και σε εμένα κόλλησε αυτό να κοιμηθούμε αγκαλιά Παπακωνσταντίνου, Τελικά μήπως η ζωή μου χαμογέλασε ? Δεν σε ρωτάω όμως και ξέρεις γιατί ..Φοβάμαι την απάντηση .


Στίχοι: Γιώργος Κλεφτογιώργος
Μουσική: Σοφία Βόσσου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

"Στον έρωτα δεν υπάρχει το τέλειο, τα μάτια επιλέγουν μέσω της καρδιάς τι θα δουν. Κάτι άσχημο για τα μάτια όλου του κόσμου μπορεί να φαντάζει υπέροχο σ έναν ερωτευμένο άνθρωπο. Γνωρίζει την πραγματική του μορφή, μέσω του νου και έτσι η επιλογή του είναι να αγαπήσει, και όχι απλά να δει..."

"Ένα ατελείωτο παιχνίδι με κρυφά χαρτιά είναι η αγάπη, άλλοι περιμένουν απ τα κέρδη της να σώσουν τη ζωή τους, άλλοι να εξασφαλίσουν μια όμορφη καθημερινότητα, υπάρχουν όμως και εκείνοι που μπορούν να διακρίνουν πως η μεγαλύτερη αξία της είναι πως στο τέλος κάθε παιχνιδιού υπάρχουν πάντα δύο νικητές και δύο ηττημένοι..."

"Σ ερωτεύτηκα με όλη τη δύναμη που έχει η καρδιά ενος ανθρώπου, ήξερα πως είσαι εσύ ο εαυτός μου, κοίταζα στα μάτια σου και έβλεπα την ψυχή μου, άγγιξες κάθε σημάδι μου απ το παρελθόν, έγινες ένα με το παρόν. Δεν υπήρχε τρόπος να σε οδηγήσω στο μέλλον μου, όμως το οτι κάποτε άγγιξα τα μάτια σου και το οτι μου έμαθες να αγαπάω τους ανθρώπους γύρω μου σαν μοναδικά πλάσματα, θα με κάνει να είμαι δίπλα σου για μια ζωή, γιατί δεν ήσουν μόνο ένα όνειρο, ακόμη υπάρχεις...."

Απόψε κάτω απ’ τα νύχια μου χώθηκαν οι σάρκες μου… Σκέψου καλά και πες μου: πώς να αλλάξω το δέρμα μου;

Θα περιμένω.

Άλλος ήμουνα. Άλλος έγινα. Άλλος είμαι. Άλλος, εγώ όμως. Το εγώ μου κυνηγάω. Το εγώ μου κλαίω. Αυτό το μικρό εγώ που έμεινε παιδί. Που παίζει ακόμη στις αλάνες και γυρνάει σπίτι με ματωμένα γόνατα. Με σκισμένη μπάλα. Κλαίει στα σκαλοπάτια για ότι θα χάσει. Για ότι θα φύγει. Κλαίει προκαταβολικά. Αλλά όχι βολικά. Το βολικό του θέματος δεν με αφορούσε ποτέ. Δεν βολεύτηκα. Δεν έκατσα να απολαύσω τίποτα. Έτρεχα. Έπεφτα. Μεγάλωσα απότομα μένοντας παιδί. Ούτε καν αγόρι. Παιδί. Και ένα παιδί όταν το χάνεις που μπορείς να το ξαναβρείς; Μπορείς; Βρίσκεται; Ο χρόνος πάντα κυνηγός μου. Πάντα τον περίμενα. Πάντα ήταν εκεί. Αλλά σε διπλανό εκεί. Λάθος ‘στάση’, το ξανάπα άλλωστε. Πονάει για μένα. Δεν το ήθελα. Δεν ήθελα τίποτα να πονέσει από μένα. Για μένα. Ούτε εγώ όμως. Δεν μου αξίζει…

Δεν προσπάθησα αρκετά, αν έλεγα, ίσως όλα τέλειωναν. Αλλά δεν. Δεν. Δεν μπορώ να το πω. Προσπάθησα. Έτσι τίποτα δεν θα τελειώσει. Απλά θα μείνει λίγο παραπέρα. Στο εκεί. Θα είναι παρόν μέσα απ’ τα μάτια μου. Στην άκρη των ματιών μου όποτε αυτά θα δακρύζουνε Η ανάσα. Η αγκαλιά. Την περίμενα αλλά όχι πια. Το λεωφορείο πέρασε. Επόμενη στάση. Επόμενος σταθμός. Γρήγορη μέτρηση της απόστασης με την αφή του μυαλού. Ο προορισμός, το είπαμε, εγώ. Θα με περιμένω; Θα είμαι εκεί; Ή θα έχω χαθεί; Άσχημο πράγμα το να αντιλαμβάνεσαι, ώρες ώρες.

Υ.Γ.
Που θα μου πάει. Συνήθισα στο ψύχος.

Είχα μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη μου
έτσι όπως γύριζα στον ύπνο μου γλυκά,
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, στην αγκάλη μου
Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ ‘αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα,
γυμνές εικόνες, ενοχές άγριες απότομες στροφές
Κοίταξε, το σώμα τούτο στο σταυρό καρφώνεται μετεωρίζεται, σαν φρίκη στο αίμα ο χαμός απλώνεται είμαι απόγνωση, θυμός, μια καταχνιά σ' ένα γκρεμό που κρύβεσαι
ήρθα κοντά σου απ΄ τις σκιές σαν φάντασμα δίχως χαρές συντρίβομαι.

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαις ν' ανατριχιάζεις
λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις

"Κάποιες στιγμές τα πράγματα μπερδεύονται στο μυαλό μας, πιστεύουμε πως δε μπορουμε να ζήσουμε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, για όσα πράγματα συμπληρώνει στη ζωή μας. Ίσως θα ήταν πιο εύκολο να ξεκαθαρίσουμε τις σκέψεις μας αν συνειδητοποιούσαμε πως δεν είναι το πρόβλημα οτι δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό τον άνθρωπο, αλλά απλά οτι δε θέλουμε να το κάνουμε..."

Υπάρχουν τρένα που ταξιδεύουν για μια ζωή,
με επιβάτες όλους εμάς. Κάποια έχουν προορισμό και κάποια δημιουργούν απλά ένα διάλειμμα στη μοναξιά μας. Θα ήταν μαγικό να μπορούσε το μυαλό να συγκρατήσει κάθε τοπίο αυτής της διαδρομής, αλλά συνήθως θυμάται τα πρόσωπα που προσπάθησαν να σταματήσουν το τρένο και να μας κάνουν να αγγίξουμε απο κοντά τη ζωή, σαν πρωταγωνιστές της..."

"Ξέρω πως ακούς τους χτύπους της καρδιάς μου κάθε νύχτα, δεν αφήνεις τα όνειρα μου να γίνουν εφιάλτες. Πίσω από θρόισμα των φύλλων και κάθε ήχο στη ζωή μου βρίσκεσαι εσύ. Μ έμαθες ν αγαπάω και να ξεχωρίζω τα όμορφα χρώματα της ανατολής χωρίς να μπορεί τίποτα να γίνει σκιά στο δικό μου φως. Δεν έχω λόγο να φοβάμαι μπορεί να μην είσαι εδώ αλλά μου έμαθες να αντιμετωπίζω την απουσία σου..."

"Απόλυτα ταιριαστά κομμάτια συνυφασμένα με τα όνειρα μας, είναι κρυφά συναισθήματα και λάθος πορείες, είναι νοσταλγία και σκέψεις που επιστρέφουν συνέχεια και συνέχεια, όμως για να φτάσουμε στο τέρμα της αγάπης χρειαζόμαστε να περάσουμε κ από αρνητικά αισθήματα ώστε να μάθουμε να εκτιμάμε όλα τα όμορφα..."

Αν αναγνωρίσουμε πως ήρωας μας στον έρωτα γίνεται κάποιες
φορές η λογική, ίσως δούμε πιο καθαρά πως κάθε φορά
στο τέλος μιας αγάπης δεν χάνουμε όλα τα συναισθήματα που προσφέραμε
αλλά τα χαρίσαμε στην ψυχή εκείνη που απ την αρχή είχαν προοριστεί γι αυτή..."

"Η μουσική και η αγάπη είναι δύο έννοιες που αγγίζουν μια ψυχή χωρίς να χρειαστεί ποτέ να εξηγήσουν απο που έρχονται και που πάνε. Αφιερώνονται σε ανθρώπους για μια ζωή και τις περισσότερες φορές αναπνέουν και γεννιούνται ξανά μέσα απο μια αγκαλιά και απο μια αναπάντεχη στιγμή που κάποιοι τη λένε απλά έμπνευση..."

Ορισμένες στιγμές ο έρωτας μοιάζει με τα σύννεφα που ζωγραφίζει ο Θεός στον ουρανό, κάποιες φορές κρύβουν τον ήλιο και το φεγγάρι από τα μάτια μας και άλλες πάλι κινούνται με τέτοιο τρόπο σα να θέλουν να μας οδηγήσουν πέρα απ τα πράγματα που μπορούμε μόνο να τα κοιτάξουμε και όχι να τα νιώσουμε..."

Στους περισσότερους ανθρώπους λείπει ένα αληθινό άγγιγμα, μια σκέψη που προορίζεται μοναχά γι αυτούς και όνειρα που θα πάψουν να είναι παγερή ουτοποιία. Αυτό που ίσως επιζητούμε μέσα απ όλα αυτά είναι να καταφέρουμε ν αναγνωρίσουμε τον δικό μας άγγελο, που η αγάπη του έχει σαν μοναδικό παραλήπτη την καρδιά μας και η αγκαλιά του είναι το πιο ασφαλές μέρος πάνω στη γη..."

Στην καθημερινότητα μας κάνουμε άπειρα ταξίδια, περνάμε από αγάπες και έρωτες από πρόσωπα και σκιές, χανόμαστε πολλές φορές ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν μας αλλά ακόμη και τότε δεν αναγνωρίζουμε πως το μεγαλύτερο και δυσκολότερο ταξίδι στη ζωή μας είναι εκείνο που πρέπει να κάνουμε για να φτάσουμε απ το μυαλό στην καρδιά μας..."

"Δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος, υπάρχουν όμως οντότητες που έχουν πλάσει τον εαυτό τους όπως θεωρούν οι ίδιοι το τέλειο. Κάθε άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει τον τέλειο εαυτό του και το πιο σημαντικό βήμα για να το καταφέρει αυτό, είναι να τον αγαπήσει, με τον ίδιο τρόπο που θ αγαπούσε το πιο σπάνιο και ξεχωριστό δώρο που θα του προσέφεραν..."

Έχω κουραστεί να πονάω . . .

Δε με νοιάζει καθόλου ο πόνος στο σώμα…

..έχω κουραστεί να πονάω στο σώμα..

..κουράστηκαν ακόμα κι οι άλλοι που με πονάνε..

(ρωτούν με αγωνία και εισπράττουν απάθεια)

..ο πόνος στη ψυχή όμως με πονάει..

..η αυτοκριτική..

..οι νύχτες που με χρεώνω..

..είμαι άντρας δε κλαίω..

..τα μάτια όμως τρέχουν ποτάμι χωρίς να έχουν έκφραση..

..χωρίς να έχουν χρώμα..

..δυο μάτια λιβάδι..

..λευκά..

..έτσι τα νοιώθω..
———————–


..το ζω και γουστάρω..

..Σκοτώνεις το μυαλό μου κάθε νύχτα..

..αυτό κάνει τη διαφορά..

..δε σ’ έχω..

..συγνώμη..

..δε φταίω..

..έρχομαι μόνο στα όνειρα σου..

..κι εσύ γουστάρεις..

..σε νοιώθω..

..κάτι μου λείπει..

..μια αγκαλιά στο όνειρο..

..το κεφάλι σου στο στήθος μου..

..σε γουστάρω και το φωνάζω..

..σε θέλω απεγνωσμένα..

Καινούργια αρχή

Καινούργια αρχή καινούργια σελίδα .Αντε καλός σας βρήκα από εδώ