Σαν τα αστέρια που λάμπουν.
Φωτίζουν τις νύχτες μου.
Εχτές το βράδυ σε χόρτασα ξανά.
Σαν να ήσουν δίπλα μου.
Σε πήρα αγκαλιά
Κρύφτηκες μέσα εκεί.
Πέρασα τα χέρια μου ανάμεσα στο κορμί σου.
Σου ψιθύρισα λόγια γλυκά λόγια τρυφερά.
Αλήθεια στο είπα;
Σου είπα ότι σε θέλω;
Σου είπα ότι μου έλειψες ;
Με κοίταξες και έκλεισες τα μάτια.
Δεν ήθελα να σηκωθώ.
Ήθελα μόνο να χορτάσω το όνειρο μου.
Τελικά είναι άδικο.
Άδικο να ζούμε όλα αυτά που μας γεμίζουν μέσα από τα όνειρα.
είτε το θέλει είτε όχι.
Εμείς το βλέπουμε.
Το ζηλεύουμε.
Το καλό είναι ότι υπάρχουν και εδώ στην γη αστέρια γήινα.
Αληθινά.
Αισθανόμαστε τυχεροί που τα συναντήσαμε .
Και μερικές φορές
αναρωτιόμαστε
τελικά αν όντως ήταν αλήθεια;
Υπάρχουν και εδώ.
Έτσι και εγώ τελικά ασθμάνομε τυχερός που μπόρεσα να γνωρίσω να ακουμπήσω και να δω την λάμψη ενός γήινου αστεριού από κοντά.
Όποτε προτού κλείσω
δεν έχω να πω τίποτα άλλο εκτός
από το να ευχηθώ ..
Να συνεχίσεις να λάμπεις …
Δεν ξέρω γιατί είναι η αλήθεια.
Ψάχνομαι.
Ψάχνω να βρω τον λόγο.
Κοιτάζω γύρω μου για να βρω την αιτία.
Ξυπνάω και χαμογελώ.
Περπατώ στον δρόμο και σφυρίζω ανέμελα .
Άσε και το ότι μου αρέσει να σκέφτομαι όμορφες καταστάσεις .
Παράξενο …
Μήπως άλλαξα ?
Όμως ψάχνοντας γιατί αυτή
η αλλαγή …
Χμμμμμμ !!!
Ίσως κάτι να βρήκα.
Τι λες γλυκό μου φιλαράκι ?
Λες να είσαι η αιτία ?
http://www.youtube.com/watch?v=KXVQX6HGVy0
"Speak softly love".
Επειδή σήμερα δεν ξέρω γιατί έχω όρεξη θα γράψω και δυο λογάκια γι' αυτό το τραγούδι.
Η μουσική του τραγουδιού είναι καταπληκτική,
και όσοι δεν το ξέρουν είναι η μουσική της ταινίας
"The Godfather"
και ο δημιουργός της είναι
ο Εnnio Morricone.
Εκεί που θέλω να δώσετε την ανάλογη προσοχή είναι τα λόγια.
Πολύ ρομαντικά λόγια,
"Μίλα απαλά αγάπη μου και κράτα με ζεστά κοντά στην καρδία σου...."
που στη συνέχεια γίνονται ακόμη πιο ρομαντικά
"Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο ολότελα δικό μας, μοιραζόμενοι μια αγάπη που λίγοι έχουν γνωρίσει"
και στο τέλος έρχεται το αποκορύφωμα
"Μίλα απαλά αγάπη μου για να μη μας ακούσει κανείς παρά μόνο ο ουρανός,
οι όρκοι αγάπης που δίνουμε θα ζήσουν μέχρι να πεθάνουμε".
Σκεφτόμενος εγώ τώρα, πως το παραπάνω τραγούδι, έχει εκτελεστεί από άνδρες τραγουδιστές, δηλαδή άνδρας εξομολογείται τον έρωτα του, φτάνω στο χαρακτηρισμό ότι αυτά τα λόγια είναι μεγάλο παραμύθι.
Το μεγαλύτερο θα έλεγα!
Και τώρα γεννάται το μεγάλο ερώτημα
"Γιατί το ακούς αφού το κοροϊδεύεις και δεν αρκείσαι μόνο στην υπέροχη μουσική?".
Και απαντώ, διότι τον παραμυθατζή πολλές εμίσησαν, την παραμύθα όμως καμία!!
η κατάλληλη να στιγμή να δείξω
πως νιώθω ακόμη και σε ανθρώπους
που μου λείπουν πραγματικά.
Ίσως είναι ο εγωισμός μου.
Δικαιολογία …
Πρέπει να δικαιολογήσω τον εαυτό μου ίσως έτσι γίνει ποιο εύκολο.
Τώρα κάθομαι εδώ με τα όνειρα που για κάποια στιγμή
τα είδα …
τα πήρα αγκαλιά…
και ξαφνικά φύγανε από κοντά μου.
Αλλά στην ζωή πότε κερδίζουμε και πότε χάνουμε , και το κακό είναι πως αυτά που χάνουμε δεν μπορούν να αντικατασταθούν με τίποτα άλλο.
Ένα χρόνο και κάτι σαν την άμμο στα χέρια μου… χάνεσαι… φεύγεις, δεν μπορώ να σε ‘κρατήσω’…
Μπορώ ;
Ίσως και να μπορώ .
Μα πως; Πως είναι δυνατόν να κρατήσω την άμμο;
Ίσως αν κλάψω πάνω της. Να αφήσω τα δάκρυα μου να την ποτίσουν. Θα ‘σκληρύνει’, θα ‘κολλήσει’ στα
χέρια μου και έτσι θα μπορέσω να την κρατήσω…
Αξίζει το κόπο…
θα πρέπει όμως να αποφεύγω τον ήλιο
για να μη στεγνώσει
κι όταν στεγνώσει να πρέπει να ξανάκλάψω για να την κρατήσω.
Ξανά και ξανά
Εξάλλου στην άμμο φτιάχνουμε παλάτια .
Την νιώθω στα χέρια μου.
Πόσο κλεφτές γίνονται οι άνθρωποι
όταν διεκδικούν μερτικό από την ψυχή σου.
Πόσο ψεύτες , όταν σου ζητούν
να γυρίσεις πίσω εκείνα
που δεν σου έδωσαν ποτέ.
Πόσο μαλάκες , όταν νομίζουν
ότι πίστεψες πως έρχονται μαζί σου ,
για να μοιραστούν ένα Όνειρο.
Αφού ο σκοπός ήταν το πλιάτσικο
και το ήξερες .
Εντάξει .
Έκανες πως δεν καταλάβαινες ,
γιατί έτσι βόλευε την φαντασίωση σου .
Καπέλο σου.
Μην καταντήσεις όμως ποτέ τόσο αφελής να πιστέψεις πως κάποιος από αυτούς …
Έστω κάποτε ότι θα σε δικαιώσει…
Αλκυόνη Παπαδάκη
Βαρκάρισσα της χίμαιρας
