"Υπάρχει μια μικρή,

πονηρή πορτούλα στην κόλαση,

με χρυσό πόμολο και πλανόδιους αγγέλους γύρω τριγύρω της.

Παράξενους αγγέλους,

με λαμπερά λέπια στα φτερά τους,

κίτρινους μεταξωτούς χιτώνες και

ασημιά στεφάνια στα μαλλιά.

Κανείς δεν φαντάζεται πως αυτή η πορτούλα,

με το χρυσό πόμολο,

οδηγεί στη κόλαση.

Κανείς δεν φαντάζεται πως αυτοί οι πλανεροί άγγελοι με τα λέπια στα φτερά έχουν αποστολή να οδηγούνε στο χαμό.

Εδώ, όποιος έρχεται,

τ'αποφασίζει μόνος του.

Γιατί του γυάλισε,

ίσως, το χρυσό πόμολο.

Γιατί τον εντυπωσίασαν οι παράξενοι άγγελοι.

Γιατί νόμισε πως αυτή η πορτούλα

ήταν στα μέτρα του.

Σημασία έχει πως φτάνει κανείς πάντα μόνος του.

Και, συνήθως, βιαστικός…"

Χθες έβλεπα ένα πολύ  άσχημο  όνειρο...
Ήμουνα μόνος και περπατούσα σε ένα δρόμο που δεν με έβγαζε πουθενά...

Περπατούσα με αγωνιά να φτάσω στην επόμενη στροφή για να δω αν υπάρχει κάτι μετά απ’ αυτή...

Μια πόλη…

ένας άνθρωπος...

Μια ψυχή...

Τίποτα..
Πότε βρισκόμουν από το πουθενά χαμένος  μέσα στη θάλασσα να ψάχνω στεριά...

Πότε βρισκόμουν στη ξέρα να ψάχνω μόνος  μου.... κάπου...

κάτι...

που ούτε  εγώ ξέρω τι ήταν....
Ο πιο μεγάλος φόβος μου ήταν πάντα αυτός....
Μια απέραντη άβυσσος και να είσαι χαμένος μέσα σε αυτή...

μόνος....
Κι όμως θυμάμαι καλά...

σε κάποια στιγμή...

το ευχήθηκα...

«Να σε είχα τουλάχιστον εσένα κοντά μου... τίποτα δεν θα με ένοιαζε...»

Τα όνειρα μου δεν πραγματοποιούνται ποτέ...

Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους εφιάλτες μου όμως...

Καληνύχτα...

πού είσαι;
δεν σε βλέπω...
δεν σε νιώθω!!
κάτσε να κλείσω τα μάτια να σε ψάξω με τα μάτια της ψυχής...

 

 

...ή να σε νιώσω με τους χτύπους της καρδιάς;

τίποτα...

αυτός ο τοίχος μοιάζει αδιαπέραστος...

να φοβηθώ;

να λυγίσω;

να τα παρατήσω;

...ή να ελπίσω πως πάλι θα τον γκρεμίσουμε;

μοιάζει δύσκολο αλλά τί είναι εύκολο στην μεταξύ μας..."αύρα"!!

πότε θα τον διαλύσουμε από τα θεμέλια για να μην ξαναβγεί μπροστά μας και μας κόψει τις ανάσες για ακόμα μια φορά;

...ή πότε θα μας διαλύσει αυτός;