Χθες έβλεπα ένα πολύ  άσχημο  όνειρο...
Ήμουνα μόνος και περπατούσα σε ένα δρόμο που δεν με έβγαζε πουθενά...

Περπατούσα με αγωνιά να φτάσω στην επόμενη στροφή για να δω αν υπάρχει κάτι μετά απ’ αυτή...

Μια πόλη…

ένας άνθρωπος...

Μια ψυχή...

Τίποτα..
Πότε βρισκόμουν από το πουθενά χαμένος  μέσα στη θάλασσα να ψάχνω στεριά...

Πότε βρισκόμουν στη ξέρα να ψάχνω μόνος  μου.... κάπου...

κάτι...

που ούτε  εγώ ξέρω τι ήταν....
Ο πιο μεγάλος φόβος μου ήταν πάντα αυτός....
Μια απέραντη άβυσσος και να είσαι χαμένος μέσα σε αυτή...

μόνος....
Κι όμως θυμάμαι καλά...

σε κάποια στιγμή...

το ευχήθηκα...

«Να σε είχα τουλάχιστον εσένα κοντά μου... τίποτα δεν θα με ένοιαζε...»

Τα όνειρα μου δεν πραγματοποιούνται ποτέ...

Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους εφιάλτες μου όμως...

Καληνύχτα...