Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

Πρώτη φορά που θα πω ότι

μια γυναίκα υπέρ-καλύπτει

χεδόν τους άντρες …

Είναι η

Patti Smith και το Ain't it Strange

και υπερκαλύπτει όλους.

Τι Nirvana τι Rolling Stone τι The Who τι Led Zeppelin τι The Animals

η γυναίκα είναι κορυφή .

Βάλτε τα παιδιά για ύπνο. Σβήστε το φως και ανεβάστε τα ηχεία. Κλείστε τα μάτια και θα τη δείτε: γριά αναμαλλιασμένη σε ινδιάνικο χορό ξορκίζει τους νεκρούς και ανοίγει τις πληγές της, αγκομαχάει και σέρνεται, λυσσάει και χτυπιέται. Δαγκώνει.

Κυρίες και κύριοι, η Patti Smith.

 

http://www.youtube.com/watch?v=tg7Fe_EcnRw

Patti Smith » Ain't It Strange

 

Down in Vineland there's a clubhouse,
Girl in white dress, boy shoot white stuff
Oh, don't you know that anyone can join
And they come and they call and they fall on the floor
Don't you see when you're looking at me
That I'll never end transcend transcend
Ain't it strange oh oh oh
Ain't it strange oh oh oh
Come and join me, I implore thee,
I impure thee, come explore me.
Oh, don't you know that anyone can come
And they come and they call and they crawl on the floor.
Don't you see when you're looking at me
That I'll never end transcend transcend
Ain't it strange oh oh oh
Ain't it strange oh oh oh
True, true, who are you ?
Who, who am I ?
Oh da oh da oh da oh da oh da oh da
Down in Vineland there's a clubhouse,
Girl in white dress, boy shoot white stuff.
Oh, don't you know that anyone can come
And they come and they call and they fall on the floor
Don't you see when you're looking at me
That I'll never end transcend transcend.
Ain't it strange oh oh oh
Ain't it strange oh oh oh
Do you go to the temple tonight ?
Oh no, I don't think so
Do you not go to the palace of answers with me Marie?
Oh no, I don't think so, no
See when they offer me book of gold,
I know soon still that platinum is coming
And when I look inside of your temple
It looks just like the inside of anyone one man,
And when he beckons his finger to me,
Well, I move in another direction,
I move in another dimension
I move in another dimension oh oh oh
I spin, I spiral, and I splatter
Hand of God, I feel the finger,
Hand of God, and I start to whirl
And I whirl, and I whirl,
Don't get dizzy, do not fall now,
Turn, God, God (strange)
Go, go on, go like a dervish,
Turn, God, (strange) make a move
Turn, Lord, (strange)
I don't get nervous
Oh I just move in another dimension
Come move in another dimension
Come move in another dimension
Come move in another dimension oh oh oh
Strange strange
Do you go to the temple tonight ?
Oh no, I don't think so, no
We'll go to the pagoda
The palace of answers with me, Marie
Oh no, I don't believe so, no
See when they offer me book of gold,
I know soon still that platinum is coming
And when I look inside of your temple
It looks just like the inside of anyone one man
And when he beckons his finger to me,
Well, I move in another dimension
I move in another dimension
I move in another dimension oh oh oh

Τετάρτη 29 Απριλίου 2009

La la la la la...Baby,I Love You.!

-Αυτό το τραγούδι έχει γραφτεί για μία γυναίκα.

Εγώ,το τραγουδώ για ένα κορίτσι που θέλει να φύγει
και να ανακαλύψει τον κόσμο.
Όμως,σαν άνθρωπος εγώ οφείλω και θέλω να της πω μέσα από αυτό πως...
η ζωή είναι υπέροχη αλλά ο κόσμος μέσα σε αυτήν κακός.
Ξέρω ο,τι...δεν είναι και ότι το πιο γλυκό ο τρόπος μου αυτός
να την ωθήσω...αντιθέτως το όλο αυτό είναι πολύ σκληρό.
Αλήθεια,είμαι ευτυχής βαθιά μέσα μου γι αυτήν της την ορμή και ας...
είναι η εικόνα μου λυπημένη.
Θέλω,να είναι και αυτή ευτυχισμένη που μπορεί και θέλει να βουτήξει μέσα
σε αυτό τον κόσμο και να πάρει από εμένα μαζί της φεύγοντας μόνο αυτό:
"Η κοινωνία είναι σαν ένα άγριο φεστιβάλ..."
Ας την ανακαλύψεις και ας την ζήσεις...

Υ.Γ

Κάτι που δεν σου είπα ποτέ...

"είσαι πολύ όμορφη..."
...Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος...

γιατί,
...Όπως και νά'χει...La la la la la...Baby,I Love You.!

...Kαι αυτό,δεν αλλάζει...

Παρασκευή 24 Απριλίου 2009

Μου αρέσει να βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων

όταν είναι ερωτευμένοι.

Έχουν μια άλλη όψη.

Φωτεινή.

Τα μάτια τους λάμπουν και το χαμόγελό τους στάζει μέλι.

Όλες οι κινήσεις τους γίνονται αέρινες και τα λόγια τους ρέουν

από μέσα σαν ποίημα κρυφό.

Φυλαγμένο χρόνια πολλά.

Περιμένοντας το κατάλληλο άτομο να το ξεκλειδώσει και να το διαβάσει.

Δεν μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους θυμωμένους.

Τα χαρακτηριστικά τους είναι σκληρά και ασχημαίνουν.

Μια πικρή μυρωδιά αναδύεται από το δέρμα τους.

Και τα λόγια τους τσακίζουν και ματώνουν.

Δεν είπα ποτέ ότι είμαι καλός άνθρωπος.

Δεν πιστεύω ότι είμαι.

Ούτε ότι αξίζω την αγάπη κανενός.

Περίεργες οι σχέσεις των ανθρώπων.

Περίεργες και ευαίσθητες μαζί.

Εύθραυστες.

Εκεί που οι δύο γίνονται ένα.

Στο σώμα και στην σκέψη.

Κάτι γίνεται.

Και όλα διαλύονται.

Και γίνονται δυο ξένοι.

Δυο ξένοι που ούτε ένα βλέμμα μπορούν να ανταλλάξουν.

Ποτέ δεν μου άρεσε να χάνω ανθρώπους.

Να κερδίζω ναι.

Ποτέ να χάνω.

Είναι κάτι που θα μπορούσε να με σκοτώσει.

Δεν ξέρω γιατί πληγώνομαι τόσο εύκολα.

Δεν μου αρέσει να είμαι τόσο αδύναμος .

Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Μερικά πράγματα τα έχεις και δεν μπορείς να τα ξεφορτωθείς.

Και εκεί πάει αυτό που λένε ότι πρέπει να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι.

Και όπως μου είπε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο,

τον εαυτό σου δεν πρέπει να τον αγαπάς μόνο όταν είναι καλά.

Αλλά και όταν κάνει λάθη και όταν έχει αδυναμίες και ανασφάλειες.

Εκεί χρειάζεται περίθαλψη.

Και καλή η θεωρία.

Στην θεωρία όλοι είμαστε καλοί.

Ειδικά στο να δίνουμε συμβουλές στους άλλους.

Στην πράξη χωλαίνουμε.

Εκεί είναι τα δύσκολα.

Και εκεί ξεχωρίζουν οι πέτρες από τα διαμάντια.

.

.

«Γκρίζες και σήμερα οι σκέψεις μου. Αναμειγμένες με την βροχή και το αλκοόλ. Αυτή θα είναι η παρέα μου για απόψε »

Καληνύχτα.

Πέμπτη 16 Απριλίου 2009

Σας  εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

... πιο πολλά κι απ' τα λουλούδια...

 

5901739-md


...πιο γλυκά κι απ' τα τσουρέκια...

FOTO-3 

...πιο γερά κι απ' τα αβγά...

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

...πιο λαμπερά κι από λαμπάδα...

anastasi4 

...και σίγουρα πιο τυχερά από τ' αρνί!!!

29
Και του χρόνου με υγεία...

Κυριακή 12 Απριλίου 2009

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΧΟΡΔΕΣ ΚΙ ΕΝΑ ΔΟΞΑΡΙ

25z6u83

Οι μουσικές εκδόσεις «Σείστρον» είχαν την ανάγκη εδώ και πολύ καιρό να συλλέξουν μερικά από τα πιο ωραία κρητικά κομμάτια που σαν κύριο χαρακτηριστικό τους έχουν την παρουσία της λύρας σε μεγάλο βαθμό. Αρκετό καιρό μετά, κρατάτε αυτή τη συλλογή στα χέρια σας! Μέσα από αυτή τη συλλογή, ο ακροατής αφήνεται να τον παρασύρουν το ιδιαίτερο “παίξιμο” μεγάλων εκτελεστών της λύρας όπως οι: Θανάσης Σκορδαλός, Βασίλης Σκουλάς, Νικηφόρος Αεράκης, Ψαραντώνης κ.α. Για άλλη μια φορά, μπορεί ο καθένας που ξέρει να ακούει και να εκτιμάει το αυθεντικό, να διαπιστώσει τη δύναμη της μουσικής μέσα από την απλότητα του παιξίματος… δηλαδή τα μαγικά που μπορούν να κάνουν “τρεις χορδές κι ένα δοξάρι” όταν αφεθούν στα χέρια σπουδαίων λυράρηδων… Φυσικά, αυτές τις σπουδαίες εκτελέσεις “ντύνουν” εξίσου σπουδαίες φωνές… Εγώ  απλά σας προτείνω να το κατεβάσετε και να το  ακούσετε…

Και από εδώ το κατεβάζετε

http://rapidshare.com/files/218560153/H_MOYSIKH_THS_KRHTHSME_3_XORDES_KAI_ENA_DOXARI.rar

Σάββατο 11 Απριλίου 2009

figures-harmony-in-brown-by-shane-wilson Δεν με ακούς !!!!


Σε ακούω ????


Δεν με καταλαβαίνεις !!!


Σε καταλαβαίνω ???


Δεν μου μιλάς !!!


Σου μιλάω ???


Δεν είσαι ειλικρινής!!!


Είμαι ???


Ίδιο σενάριο,

άλλοι πρωταγωνιστές.

Εγκλωβισμένοι όλοι .

Άραγε ποια είναι εκείνη η

ΣΤΙΓΜΗ

που αρχίζει ο ένας

να κρύβεται από τον άλλο

και όλα σιγά-σιγά

να αναιρούνται?
Φυσικά εγχειρίδιο ζωής

ΔΕΝ υπάρχει!!!!

και καλά κάνει.


Καλό κολύμπι σε

όλους μας….

Τρίτη 7 Απριλίου 2009

1177955810-687-3 

Ανομβρία

Σκέψεων.

Όχι ιδεών.


Φόβος αποτυχίας και άκαρπες

προσπάθειες ανασυγκρότησης της χαμένης λογικής.
Πάνω απ'όλα όμως , ουσιαστική έλλειψη εμπιστοσύνης.
Τελευταία , κοιμάμαι πολύ.
Σκέφτομαι ότι ίσως θα υπάρξει στιγμή

που δεν θα κοιμάμαι πολύ

οπότε και τον ευχαριστιέμαι τον

τωρινό .

Κάθε φορά βαθιές ανάσες με φέρνουν

στην πραγματικότητα και

χάνω τη γη κάτω από τα

πόδια μου.
Και νιώθω πως θέλω να απομονωθώ περισσότερο..
Και νομίζω πως φταίει η υπερβολική άρνηση που έχω , η οποία μετατρέπεται σε βαρεμάρα.


Υ.γ.1:Εάν κάτι μπορεί να με ξυπνήσει , ας το κάνει! Το προκαλώ!
Υ.γ.2:Είναι από τις λίγες φορές που

θέλω κάποιος να με καταλάβει

και είναι αδύνατον

να γίνει αυτό.

Δευτέρα 6 Απριλίου 2009

black_heart

Έχεις ξυπνήσει ποτέ λυπημένος....?

Το μαξιλάρι ποτισμένο από τα

δάκρυά σου...

Όσο επανέρχεσαι στην πραγματικότητα, τόσο περισσότερο βαραίνει η καρδιά, κάνοντας το κορμί σου να ιδρώνει μπροστά στο προδιαγραφόμενο τέλος...

τα άκρα σου παγωμένα και μουδιασμένα ψάχνουν μάταια να πιαστούν από κάπου....

η ελπίδα έχει πεθάνει μέσα σου!!


Δε ζει πια εδώ!! Παρά μόνο σε ένα τόπο μακρινό και σκοτεινό...που δε μπορούν να τον αγγίξουν τα όνειρα σου!!

Δεν ήταν ποτέ, βλέπεις, τόσο μεγαλεπήβολα...

ίσως και να φταις...

ίσως και να σου την έμαθαν έτσι τη ζωή...

κι έτσι να θέλησες εσύ να τη ζήσεις!!
Δεν έχει σημασία πια...

Τίποτε δε μπορεί να αλλάξει αυτό που έχεις γίνει...


Κανένα ψέμα δεν είναι ικανό να σκεπάσει αυτό που μπορούν πλέον να κοιτάζουν τα "γυμνά" σου μάτια....

"Τυφλά" ήταν τόσο καιρό, κρυμμένα πίσω από "άδειες" υποσχέσεις, οι οποίες σε οδηγούσαν σε έναν ασφαλή, μα τόσο λάθος προορισμό...

Και τις είχες τόσο ανάγκη αυτές τις υποσχέσεις...

σαν εθισμένος από χρόνια τώρα, χαμένος μέσα τους, πράττοντας ανάλογα και χωρίς κάποια συναίσθηση...


Κι όμως...ένα χέρι να σε αρπάξει μακριά από αυτά δε βρέθηκε...

αντιθέτως...

πάρα πολλά ήταν αυτά που θέλησαν να σε σπρώξουν ακόμα πιο χαμηλά...

τόσο ώστε να μην έχεις τη δύναμη να σταθείς στα πόδια σου ξανά...

Ήταν χέρια "φιλικά"...

υπεράνω πάσης υποψίας...

ποτέ δεν περίμενες ότι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο σε σένα...

ποτέ!!!

όχι σε εσένα!!!


...παρόλα αυτά στα μάτια τους μπόρεσες

να διακρίνεις σημάδια ηδονής

και ευχαρίστησης βλέποντας σε να σέρνεσαι ως το τελευταίο...

σκαλί της αξιοπρέπειας σου...


Μη σε νοιάζει φίλε μου...

μαζί θα τα περάσουμε όλα...

για άλλη μια φορά!!!

Παρασκευή 3 Απριλίου 2009

Broken_Wings_by_Xerces Χάσαμε πολλά, γιατί δε μάθαμε ποτέ
Χάσαμε, γιατί δεν φορέσαμε στολές παραλλαγής.

Μα περισσότερα χάσαμε, γιατί μπερδέψαμε την αγάπη με την ανοχή...
Υπάρχει κι ο βούρδουλας, στην ανάγκη .
Δεν είναι κακό.
Και δε σου λέω να χτυπάς τον άλλο στα μούτρα.

Χτυπά έστω κάτω, στο χώμα. Χτυπά να σηκώσεις λίγη σκόνη.
Χτυπά για να δείξεις μια φορά πως είσαι κι εσύ εκεί!

...όταν δεν θέλεις να αντικρίσεις εκείνο που φοβάσαι,
να γυρίζεις αλλού τα μάτια σου.

...αν δεις την ψυχή μου να τρέχει
με ματωμένα γόνατα κοντά σου,

μην τρομάξεις...


Δεν είναι τίποτα .

Από το παιχνίδι είναι.

Όλα τ' απογεύματα τα πέρασα
παίζοντας κυνηγητό με τα όνειρα μου...

454cc59eb67fb673b27f17c3e54ee90b_large αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας

(Pablo Neruda)

Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Τρίτη βράδυ, ξημέρωμα Τετάρτης .

Το μόνο που μαρτυρά ότι κάποιος άνθρωπος κατοικεί σε αυτό το σπίτι είναι το φως από τον υπολογιστή, ο ήχος από το πάτημα των πλήκτρων, και ένα τραγούδι που παίζει σε κάτι ηχεία της συμφοράς...

"Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα" τραγουδά ο Θάνος με τη νοσταλγική του φωνή... Κλείνω τα μάτια, ανάβω τσιγάρο... Η ώρα κοντεύει 12... Δε πειράζει... Απόψε θα το ξενυχτίσουμε μαζί...

Ξέρω, ξέρω, υποσχέθηκα χιούμορ και ξεκινάω το κείμενο μου με στίχο από τα Διάφανα Κρίνα. Εντάξει, όποιος πελάτης έχει παράπονο ας πάρει το υγειονομικό, ή το πολύ πολύ ας γελάσει με τα χάλια μου.

 Κάνω αυτό το κωλοτσιγάρο και προσπαθώ να θυμηθώ τι ήταν αυτό που αγάπησα τελευταία φορά στη ζωή μου. Μάλλον θα χρειαστεί να ανάψω και δεύτερο... Το πρώτο δεν αρκεί για να σκεφτώ μια αξιοπρεπή απάντηση...

Το άναψα... Έπαιξα και με τα γένια μου λίγο, -τάχα να τα ευλογήσω- αλλά δε μπορώ να θυμηθώ κάτι που να έχω αγαπήσει πραγματικά.

Εδώ δε σηκώνει σοφιστείες και υπεκφυγές... όπως μαλακίες του στυλ "είμαι ερωτευμένος με τη ζωή"...

Μιλάμε για αγάπη... Ούτε ο Ολυμπιακός είναι λύση, ούτε οι Smiths... Ούτε τη μάνα μου δε ξέρω αν αγάπησα...

Και δε μιλάω για αυτό που αντιπροσωπεύει η λέξη "μάνα", αλλά να, πολλές αμφιβολίες έχω ότι θα ένιωθα το ίδιο για εκείνη αν ήταν μάνα κάποιου φίλου μου...

Αγάπησα και αγαπώ το τραγούδι , ναι, αυτό είναι σίγουρο... Και το τραγούδι είναι δημιούργημα ανθρώπων, άρα έστω και από σπόντα, θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι αγαπώ όλους εκείνους που έγραψαν αυτά τα τραγούδια και διαμόρφωσαν και ένα κομμάτι του εαυτού μου...

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου που νοιάζομαι για εκείνους... Που θέλω να είναι καλά... Που λυπάμαι στη λύπη τους... Που θα είμαι εκεί για ότι με χρειαστούν...

Μα τελικά, με το χέρι στη καρδιά, δε ξέρω πόσους από εκείνους θα τους αγαπούσα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες....

Αν άγγιξα την αγάπη κάποια στιγμή στη ζωή μου, αυτή ήταν με την Μαρία ... Η μόνη που προσπάθησε να συμμαζέψει λίγο αυτό το αχούρι που άλλοι ονομάζουν ναό της ψυχής, με αντέχει 14 χρόνια.

  Έτσι όπως είμαστε δεν ξέρω αν την αγαπώ ...

Είπαμε... Εγώ δεν ξέρω αν αγαπάω την ίδια μου τη μάνα.

"Μες τα βάθη της γης, ξέρω ένα βοτάνι, που τη λήθη χαρίζει σε αυτούς που αγαπήσαν... Αν το βρεις, αν το βρεις, χάρισε το σε μένα, που όλα αυτά που αγαπώ, είναι για πάντα χαμένα..."

Ποιον κοροϊδεύω ο μαλάκας;

Αφού θα κάνω όλο το πακέτο πριν κοιμηθώ...

Πίνω λίγο Τζόνι Blue Label, κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι μέσα στις ίδιες σκέψεις, λες και κάτι μπορεί να άλλαξε μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά που ταλαιπώρησα ότι απέμεινε από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα.

Μπορεί να φταίει η αμπελοφιλοσοφία που συνάδει με την ώρα, μπορεί να είναι το 4ο ποτό που πίνω μέσα σε μία ώρα...

  Σκέφτομαι όμως, πως τελικά το βοτάνι για το οποίο τραγουδά ο Θάνος, χαρίζει τη λήθη σε εκείνους που όλα αυτά που αγαπήσανε είναι τόσο χαμένα, που δε μπορούν να τους δώσουν καν όνομα και μορφή...

Είναι τόσο χαμένα, που δε μπορείς καν να πενθήσεις γι' αυτά. Είσαι απλώς μια πλαστική κούκλα, πίσω από μία βιτρίνα, και παρακολουθείς τον κόσμο να σε χαζεύει και να προσπερνά...

 


Υπόσχομαι αύριο να ξυπνήσω -με καλύτερη διάθεση-