Μου αρέσει να βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων

όταν είναι ερωτευμένοι.

Έχουν μια άλλη όψη.

Φωτεινή.

Τα μάτια τους λάμπουν και το χαμόγελό τους στάζει μέλι.

Όλες οι κινήσεις τους γίνονται αέρινες και τα λόγια τους ρέουν

από μέσα σαν ποίημα κρυφό.

Φυλαγμένο χρόνια πολλά.

Περιμένοντας το κατάλληλο άτομο να το ξεκλειδώσει και να το διαβάσει.

Δεν μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους θυμωμένους.

Τα χαρακτηριστικά τους είναι σκληρά και ασχημαίνουν.

Μια πικρή μυρωδιά αναδύεται από το δέρμα τους.

Και τα λόγια τους τσακίζουν και ματώνουν.

Δεν είπα ποτέ ότι είμαι καλός άνθρωπος.

Δεν πιστεύω ότι είμαι.

Ούτε ότι αξίζω την αγάπη κανενός.

Περίεργες οι σχέσεις των ανθρώπων.

Περίεργες και ευαίσθητες μαζί.

Εύθραυστες.

Εκεί που οι δύο γίνονται ένα.

Στο σώμα και στην σκέψη.

Κάτι γίνεται.

Και όλα διαλύονται.

Και γίνονται δυο ξένοι.

Δυο ξένοι που ούτε ένα βλέμμα μπορούν να ανταλλάξουν.

Ποτέ δεν μου άρεσε να χάνω ανθρώπους.

Να κερδίζω ναι.

Ποτέ να χάνω.

Είναι κάτι που θα μπορούσε να με σκοτώσει.

Δεν ξέρω γιατί πληγώνομαι τόσο εύκολα.

Δεν μου αρέσει να είμαι τόσο αδύναμος .

Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Μερικά πράγματα τα έχεις και δεν μπορείς να τα ξεφορτωθείς.

Και εκεί πάει αυτό που λένε ότι πρέπει να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι.

Και όπως μου είπε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο,

τον εαυτό σου δεν πρέπει να τον αγαπάς μόνο όταν είναι καλά.

Αλλά και όταν κάνει λάθη και όταν έχει αδυναμίες και ανασφάλειες.

Εκεί χρειάζεται περίθαλψη.

Και καλή η θεωρία.

Στην θεωρία όλοι είμαστε καλοί.

Ειδικά στο να δίνουμε συμβουλές στους άλλους.

Στην πράξη χωλαίνουμε.

Εκεί είναι τα δύσκολα.

Και εκεί ξεχωρίζουν οι πέτρες από τα διαμάντια.

.

.

«Γκρίζες και σήμερα οι σκέψεις μου. Αναμειγμένες με την βροχή και το αλκοόλ. Αυτή θα είναι η παρέα μου για απόψε »

Καληνύχτα.