"Κανείς δε γνωρίζει τη σκέψη που βρίσκεται συνέχεια κοντά σου.
Κανείς δεν ορίζει την ύπαρξη της.
Η αγάπη για σένα είναι το πιο
-καλά φυλαγμένο--
μυστικό μου, και τα μυστικά, ξέρεις,
υπάρχουν για να ισορροπούν
την αλήθεια με το ψέμα.
Μπορεί όλα ν αλλάζουν με άπιαστους ρυθμούς
αλλά εσύ είσαι η εικόνα
που μου θυμίζει την ομορφιά της παιδικότητας.
Την ομορφιά εκείνου του παιδιού
που ονειρευόμουν να γίνω
και όχι εκείνου που μεγάλωσε μέσα απ τα
λάθη μου...."
Λένε πως οι << δικοί μας άνθρωποι >> είναι πάντα κοντά μας και μας στηρίζουν σε κάθε καλή και άσχημη στιγμή, είναι εκεί ακόμη και όταν δεν αναγνωρίζουν στο πρόσωπο μας αυτό που αγαπάνε, είναι εκεί όταν είμαστε χαρούμενοι, λυπημένοι, θυμωμένοι, απογοητευμένοι. Αυτό το κερδίζουμε με το χρόνο, όμως με κάποιους ανθρώπους αυτό δε το κερδίζεις ποτέ, απλά γιατί η δική τους ηρεμία είναι πολύ πιο σημαντική απ τη δική σου ανάγκη να εκφράζεις όσα νιώθεις. Δεν είσαι το πρότυπο που πρέπει να είσαι, άρα δεν υπάρχεις γι αυτούς, εκτός και αν κάποια στιγμή θυμηθούν πως έγινες πολλές φορές αυτό που ήθελαν για να είναι ευτυχισμένοι εκείνοι. Η μνήμη όμως δε βοηθά πάντα, ας μην έχουμε απαιτήσεις....."
