Λένε πως οι << δικοί μας άνθρωποι >> είναι πάντα κοντά μας και μας στηρίζουν σε κάθε καλή και άσχημη στιγμή, είναι εκεί ακόμη και όταν δεν αναγνωρίζουν στο πρόσωπο μας αυτό που αγαπάνε, είναι εκεί όταν είμαστε χαρούμενοι, λυπημένοι, θυμωμένοι, απογοητευμένοι. Αυτό το κερδίζουμε με το χρόνο, όμως με κάποιους ανθρώπους αυτό δε το κερδίζεις ποτέ, απλά γιατί η δική τους ηρεμία είναι πολύ πιο σημαντική απ τη δική σου ανάγκη να εκφράζεις όσα νιώθεις. Δεν είσαι το πρότυπο που πρέπει να είσαι, άρα δεν υπάρχεις γι αυτούς, εκτός και αν κάποια στιγμή θυμηθούν πως έγινες πολλές φορές αυτό που ήθελαν για να είναι ευτυχισμένοι εκείνοι. Η μνήμη όμως δε βοηθά πάντα, ας μην έχουμε απαιτήσεις....."
