Κάνοντας τον απολογισμό για τις διακοπές που πέρασα μαζί με την γυναίκα μου και αναρωτώντας τον εαυτό μου για το ποια ήταν οι καλύτερη στιγμή .

Δεν το σκέφτηκα καθόλου.

Ήταν ένα βράδυ προτού φύγουμε από το νησί, σε ένα μπαράκι δίπλα στην ακρογιαλιά. Η γυναίκα μου γύρισε και με ζωγραφισμένο ένα υπέροχο χαμόγελο στο πρόσωπο της , ταξίδεψε για αρκετά λεπτά μέσα στα μάτια μου. Δε χρειάσθηκε να μιλήσει κανείς , άλλωστε τα λόγια δεν μπορούν να μεταφέρουν τα συναισθήματα της ψυχής μας …

τότε ήταν που σκεφτικά ότι αυτήν την γυναίκα την αγάπησα

γι αυτό που πραγματικά είναι …

κι όχι γι αυτό που θα ήθελα να είναι ..

δεν τις είπα σ΄ αγαπώ , θέλω να βγει από μέσα μου, απλά και ταπεινά …

όπως παλιά ,

όπως μου το είπε η ματιά της εκείνο το βράδυ

"Βαρέθηκα ν' ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
Να μοιράζομαι στην καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός κι εγώ να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.
Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μάγουλά μου και να κάνουν κρούστα...
Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε, ρε ξεφτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας. Ξημερώνει.
Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου.
Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά.
Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί.
Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες..

......................

Πάντως, όπως και να 'χει το ζήτημα, ένα πράγμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ.
Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση.
Γουστάρω την τρέλα μου και περισσότερο την τρέλα των άλλων.
Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα.
Γουστάρω τ' αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες.
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ' ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια."

- Να είχα λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα… Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα… Να ‘ρχότανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα ντουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος. Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου τον θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται. Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; Μιαν αγάπη λέω σαν αλάνα. Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ.

Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου 'μαθε το δρόμο για το "εμείς".
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο "εγώ".
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του "εσείς".
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
Σ' έπιασε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναζε "Αυτός! Αυτός!"
Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
Τι φταις!

Παπαδόπουλος Λευτέρης - - Δώδεκα πόντους και μισό

  Ανηφόριζα την οδό Προπυλαίων, στην Ακρόπολη. Δίπλα μου, ερχόταν ο σκύλος της κόρης μου, ο Μπίλμπο, ένα όμορφο λαμπραντόρ. Λίγο πιο πάνω από μας, στο κατάστρωμα του δρόμου, άκρη άκρη, μια κοπελίτσα 17-18 χρόνων, λεπτή και πολύ όμορφη, είχε σκύψει στην άσφαλτο και προσπαθούσε να βάλει στη θέση της την αλυσίδα που είχε φύγει από το ποδήλατό της.
"Θέλετε βοήθεια;" τη ρώτησα.
"Όχι, ευχαριστώ. Τα καταφέρνω και μόνη μου", αποκρίθηκε η κοπελίτσα, με ένα γλυκό, τρυφερό χαμόγελο.
Άξαφνα, είδε τον Μπίλμπο. Παράτησε την αλυσίδα και είπε αυθόρμητα:
"Τι όμορφος σκύλος!"
"Ωραίος είναι, σύμφωνα με τα ανθρώπινα γούστα", είπα.
"Γιατί το λέτε αυτό;" με ρώτησε η κοπελίτσα.
"Διότι, όλα αυτά τα χρόνια που τον έχουμε, καμιά σκυλίτσα δεν τον πλησίασε, δεν του έκανε φλερτ, δεν του κούνησε ερωτικά την ουρά. Προφανώς στις σκυλίτσες δεν αρέσει".
Η κοπελίτσα έμεινε για δυο στιγμές αμήχανη. Ύστερα με ρώτησε:
"Μήπως τον έχετε πολύ προστατευμένο; Πολύ μη μου άπτου;"
Συμφώνησα:
"Ναι, τον έχουμε συνεχώς μαζί μας..."
Η κοπελίτσα έπιασε τα γέλια.
"Θα σας δώσω μια συμβουλή", είπε. "Αφήστε τον κάνα δυο μέρες ελεύθερο, να κάνει παρέα με διάφορα αδέσποτα σκυλιά, να μάθει τα κόλπα, και ύστερα πάρτε τον στο σπίτι. Θα δείτε, τότε, πόσο θα 'χει αλλάξει ο σκύλος σας... Να μάθει τα κόλπα από τους αληταράδες, για να ξέρει πώς θα συμπεριφερθεί σε μια σκυλίτσα. Μετά, όλα θα είναι εύκολα".
Έφτιαξε την αλυσίδα του ποδηλάτου της, το καβάλησε και έφυγε σαν σίφουνας, χωρίς ούτε αντίο να μου πει...

Στο γλυκό μου φιλαράκι

Δύσκολο να βρεις κάτι για να δείξεις αυτό που αισθάνεσαι .

Εξάλλου δεν ξέρεις και ο άλλος πως θα το πάρει .

Έψαξα .

Τελικά αυτό διάλεξα αν και  δεν είναι τεράστιο.

Είναι όμως ένα τραγούδι που μέσα από τους στοίχους του

δείχνει όλο το μεγαλείο του ερωτά .

Λόγια απλά .

Λόγια γεμάτα νόημα και αλήθειες .

---------------

Θα΄θελα να τα΄χα όλα να΄μουνα παντού
να σου χάριζα τ΄αστέρια όλου τ΄ουρανού
μα για μένα ένα αστέρι φαίνεται απ΄τη γη
ένας είναι ο κόσμος μόνο εσύ.

---------------

http://www.youtube.com/watch?v=aqBjVhyO00Q&eurl=http%3A%2F%2Fwww.eros-erotas.gr%2F%25ce%25b4%25ce%25b5%25ce%25bd-%25ce%25ad%25cf%2587%25cf%2589-%25cf%2580%25ce%25bf%25ce%25bb%25ce%25bb%25ce%25ac-%25ce%25b3%25ce%25bb%25cf%2585%25ce%25ba%25ce%25b5%25cf&feature=player_embedded

Δεν υπάρχουν λόγια.

Απόψε θα 'θελα να 'ρθεις
και να μου πεις σε θέλω
απ' το σκοτάδι να φανείς
σαν ξεχασμένο τρένο

--------

Να σου λέω έλα, να μιλάς για τρέλα
να μου λες δεν πρέπει, δεν μπορώ
Να σου λέω έλα, να μιλάς για τρέλα
κλαίει η αγάπη σαν μωρό

--------

Απόψε θά 'θελα να βγω
στου κόσμου το μπαλκόνι
να σου φωνάξω όσο ζω
ποτέ δεν θα 'σαι μόνη

--------

http://www.youtube.com/watch?v=gbSU_1UgjyE

--------

Συγχώρεσε με αν σου φανεί άσχετο...
Μοιάζει με κείνα τα πράγματα που θέλαμε πολύ μα δεν χορτάσαμε ποτέ…

--------

Μου έλειψε η βόλτα στις γειτονιές σου…

--------
Φιλιά πολλά σου στέλνω…