Κάνοντας τον απολογισμό για τις διακοπές που πέρασα μαζί με την γυναίκα μου και αναρωτώντας τον εαυτό μου για το ποια ήταν οι καλύτερη στιγμή .

Δεν το σκέφτηκα καθόλου.

Ήταν ένα βράδυ προτού φύγουμε από το νησί, σε ένα μπαράκι δίπλα στην ακρογιαλιά. Η γυναίκα μου γύρισε και με ζωγραφισμένο ένα υπέροχο χαμόγελο στο πρόσωπο της , ταξίδεψε για αρκετά λεπτά μέσα στα μάτια μου. Δε χρειάσθηκε να μιλήσει κανείς , άλλωστε τα λόγια δεν μπορούν να μεταφέρουν τα συναισθήματα της ψυχής μας …

τότε ήταν που σκεφτικά ότι αυτήν την γυναίκα την αγάπησα

γι αυτό που πραγματικά είναι …

κι όχι γι αυτό που θα ήθελα να είναι ..

δεν τις είπα σ΄ αγαπώ , θέλω να βγει από μέσα μου, απλά και ταπεινά …

όπως παλιά ,

όπως μου το είπε η ματιά της εκείνο το βράδυ