Σήμερα δεν έχω όρεξη να γράψω .
Μάλλον δεν πρέπει να το κάνω συχνά …
Μου έρχονται στο μυαλό ενοχές
ανάμικτες
Με νοσταλγία
Θυμός που γίνεται τρυφερότητα
Και το αντίθετο.
Θέλω να τρέξω κοντά της
Αλλά μου το απαγορεύει η ντροπή
Τα βάζω με τον εαυτό μου
Τον κατηγορώ για αδυναμία
Και μετά πάλι συμφιλιώνομαι μαζί του
Πρέπει να τα βρω με τον εαυτό μου.
Πρέπει να καθήσω να του μιλήσω
Έχω χάσει πολλά και θα χάνω
Πρέπει να τον ξυπνήσω
Φτάνει δεν αντέχω άλλο να πονάω
Τελικά δεν μου αρέσει να είμαι μόνος
Δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα σε κανέναν

Όμως κατηγορούμαι που ,
ήθελα αλλά δεν μπόρεσα να σε κρατήσω
που ήθελα πάντα να χαμογελάς

Μπορώ τουλάχιστον να προσπαθήσω να συνεχίσω να σ αγαπώ ;
Έτσι απλά....μέσα σ ένα κόσμο που απλώς χρειάζεται αγάπη
Απλά .... ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΑΙ...

Δύσκολη βράδια η σημερινή .Να προσπαθείς ενώ ξέρεις ότι είσαι τόσο μακριά να ταξιδέψεις κοντά σε αυτό που λαχταράς σε αυτό που αγαπάς να ανέβεις επάνω στο σύννεφο και να βρεθείς κοντά του δίπλα του . Να τρυπώσεις μέσα στην αγκαλιά του και να μην ξημερώσει ποτέ ..Μπορεί το ποτό να βοηθήσει μπορεί να ξεχαστώ για λίγο. Ένα είναι σίγουρο μου λείπει .. και θέλω τόσο να της το πω , θέλω τόσο να κρυφτώ μέσα στην αγκαλιά της . Ξέρω ότι δεν γίνετε μου το έχουν μάθει ότι δεν μπορούμε να πετάξουμε πάνω στα σύννεφα. Όμως ξέρω ότι η σκέψη μου μπορεί να το κάνει και το κάνει συχνά .

Καληνύχτα ματάκια μου .