Λένε πως καλό παιδί θα πει:

Να νοιάζεσαι για αυτόν που αγαπάς.Να δίνεσαι.Να μοιράζεσαι.

Να είσαι πιστός.Να είσαι όπου είσαι.Αφιερωμένος.Και να μην κάνεις

μαλακίες.

Να είσαι διαλλακτικός.Να ακούς.Να σέβεσαι.Να είσαι ευγενής.

Να είσαι πρόθυμος να βοηθήσεις.Να προτείνεις λύσεις.Να αντέξεις.

Να μην είσαι ένας κωλοεγωιστής του κερατά. Παρτάκιας. Ξερόλας.

Να ξέρεις να αποδέχεσαι.Αδυναμίες και λάθη.

Να συγχωρείς.

Να μην απορρίπτεις με την πρώτη στραβή.Να δίνεις ευκαιρίες.Να δικαιολογείς.

Να έχεις και να είσαι.Πλούσιος σε αισθήματα.

Και να τα χαρίζεις.

Να χαίρεσαι και να λυπάσαι.Με τον πόνο και τη χαρά κείνου που αγαπάς.

Να ανησυχείς.

Να δείχνεις ποιός είσαι.Απ΄την πρώτη στιγμή.

Να είσαι αληθινός.

Να είσαι πρόσωπο.Κι όχι προσωπείο.Να φανερώνεσαι.Να αποκαλύπτεσαι.

Να είσαι ξεκάθαρος.Να λες τα πράγματα με το όνομά τους.Και να μην υποκρίνεσαι.

Να είσαι καλοπροαίρετος.Να δέχεσαι τη συγγνώμη.Να είσαι επιεικής.

Να είσαι δίκαιος.Όσο μπορείς.Και να μην κρίνεις αβασάνιστα.

Μόνο πρόσεξε...

Καλό παιδί σημαίνει καλός

μαλάκας.
Συνώνυμες κατάντησαν τούτες οι λέξεις.

Γι΄αυτό και την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως είσαι

καλό παιδί,

αναρωτήσου αν ευγενικά προσπαθεί να σου πει

«καλά,μαλάκας είσαι;»...

Ανάβω το τελευταίο τσιγάρο για απόψε
το υποσχέθηκα στον εαυτό μου.
Είπα το τελευταίο.
Με κοιτάς,
που ρουφάω τον αέρα με όρεξη.
Τώρα θυμήθηκες να μου πεις για τις παράνομες και μη εξαρτήσεις?
Τώρα που η ώρα δεν θέλει κουβέντες?
Δεν καπνίζεις .
Άρα θα μιλάς για πολύ απόψε.....
Καιρός για φυγή.
Στον τόπο των άλαλων εικόνων.
Ακολούθα.

  Ήταν στιγμές που ήθελα να αγκαλιάσω όλο το κόσμο...
και ήμουν σίγουρος  ότι χωρούσε μέσα στην αγκαλιά μου...

 

Πειράζει που απόψε θέλω να τον σπάσω μέσα στη φούχτα μου;

μου αρέσουν οι λέξεις

που παίρνουν σημασία

από τον τόνο

στο παρακάτω

βάλε τον τόνο

όπου θες:

στρώνω χάμω

τα   χαλια   μου

να πατάς πάνω τους

 να τα λιώσεις!

ΉρΘα...

Χωρίς να το καταλάβεις...

Στάθηκα δίπλα σου να κλέψω λίγη από την ομορφιά

της άγνοιας σου....

 

....Τρυπώνω σαν λαθρεπιβάτης στην κάμαρα σου

να δω όσα ερμητικά φυλάς στα συρτάρια της

 

καρδιάς σου...

Μην τρομάξεις,

δεν σου ζητώ τίποτε...

..Ήρθα...

Δειλά να σου αφήσω ένα φιλί...

Δίπλα στο μαξιλάρι σου....

Έτσι...

Μην τύχει και με ξεχάσεις...

 

Μην Με ΞεΧαΣειΣ.....

"Υπάρχει μια μικρή,

πονηρή πορτούλα στην κόλαση,

με χρυσό πόμολο και πλανόδιους αγγέλους γύρω τριγύρω της.

Παράξενους αγγέλους,

με λαμπερά λέπια στα φτερά τους,

κίτρινους μεταξωτούς χιτώνες και

ασημιά στεφάνια στα μαλλιά.

Κανείς δεν φαντάζεται πως αυτή η πορτούλα,

με το χρυσό πόμολο,

οδηγεί στη κόλαση.

Κανείς δεν φαντάζεται πως αυτοί οι πλανεροί άγγελοι με τα λέπια στα φτερά έχουν αποστολή να οδηγούνε στο χαμό.

Εδώ, όποιος έρχεται,

τ'αποφασίζει μόνος του.

Γιατί του γυάλισε,

ίσως, το χρυσό πόμολο.

Γιατί τον εντυπωσίασαν οι παράξενοι άγγελοι.

Γιατί νόμισε πως αυτή η πορτούλα

ήταν στα μέτρα του.

Σημασία έχει πως φτάνει κανείς πάντα μόνος του.

Και, συνήθως, βιαστικός…"

Χθες έβλεπα ένα πολύ  άσχημο  όνειρο...
Ήμουνα μόνος και περπατούσα σε ένα δρόμο που δεν με έβγαζε πουθενά...

Περπατούσα με αγωνιά να φτάσω στην επόμενη στροφή για να δω αν υπάρχει κάτι μετά απ’ αυτή...

Μια πόλη…

ένας άνθρωπος...

Μια ψυχή...

Τίποτα..
Πότε βρισκόμουν από το πουθενά χαμένος  μέσα στη θάλασσα να ψάχνω στεριά...

Πότε βρισκόμουν στη ξέρα να ψάχνω μόνος  μου.... κάπου...

κάτι...

που ούτε  εγώ ξέρω τι ήταν....
Ο πιο μεγάλος φόβος μου ήταν πάντα αυτός....
Μια απέραντη άβυσσος και να είσαι χαμένος μέσα σε αυτή...

μόνος....
Κι όμως θυμάμαι καλά...

σε κάποια στιγμή...

το ευχήθηκα...

«Να σε είχα τουλάχιστον εσένα κοντά μου... τίποτα δεν θα με ένοιαζε...»

Τα όνειρα μου δεν πραγματοποιούνται ποτέ...

Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους εφιάλτες μου όμως...

Καληνύχτα...

πού είσαι;
δεν σε βλέπω...
δεν σε νιώθω!!
κάτσε να κλείσω τα μάτια να σε ψάξω με τα μάτια της ψυχής...

 

 

...ή να σε νιώσω με τους χτύπους της καρδιάς;

τίποτα...

αυτός ο τοίχος μοιάζει αδιαπέραστος...

να φοβηθώ;

να λυγίσω;

να τα παρατήσω;

...ή να ελπίσω πως πάλι θα τον γκρεμίσουμε;

μοιάζει δύσκολο αλλά τί είναι εύκολο στην μεταξύ μας..."αύρα"!!

πότε θα τον διαλύσουμε από τα θεμέλια για να μην ξαναβγεί μπροστά μας και μας κόψει τις ανάσες για ακόμα μια φορά;

...ή πότε θα μας διαλύσει αυτός;

Εγώ απόψε λέω να πάω μια βόλτα στο φεγγάρι...

... Κανείς για παρέα...;;;

Είναι αλήθεια...

τίποτα δεν μπορώ να κάνω
χωρίς τη μουσική.

Η ζωή μου είναι  δεμένη μαζί της.
Περπατάω στο δρόμο και τραγουδάω....

ψιθυρίζω τα αγαπημένα μου τραγούδια

και ο κόσμος με κοιτάζει....
Άλλοι χαμογελάνε ,

άλλοι με ρωτάνε,

άλλοι κουνάνε το κεφάλι απορημένα.

Για μένα η μουσική είναι σαν τον έρωτα.

Δεν ζεις μακριά της.

Κάθε κομμάτι της ζωής μου έχει

χαραχτεί με ένα τραγούδι.

Μπαλάντα....

Metal....

Classic Rock.....
Τόσο διαφορετικά μα και τόσο όμοια...

σαν τη ζωή μου.
Το μελωδικό γρατσούνισμα της κιθάρας

μοιάζει με ερωτικό άγγιγμα....

Το μπάσο με την ερωτική επαφή.

Άλλοτε δυνατά...

άλλοτε αργά...
Άλλοτε γρήγορα....

μα πάντα αισθησιακά....
Οι στίχοι είναι σαν την καρδιά που χτυπά δυνατά....
Άλλοτε από χαρά και άλλοτε από σπαραγμό και θλίψη.
Μοιάζει με το δάκρυ....

με το φιλί....

με γλώσσες παιχνιδιάρικες.
Οι νότες τόσο προσαρμοσμένες....

θυμίζουν τη χημεία ανάμεσα σε εραστές....

ανάμεσα σε ανθρώπους που αφήνονται στο πάθος.
Τα υγρά μελωμένα κορμιά....

η μυρωδιά που εκχύεται

στον διάκοσμο οι ερωτικές λέξεις που προφέρονται πάνω

στην τρέλα του ερεθισμού.

ΟΛΑ τελικά είναι ΜΟΥΣΙΚΗ.

“Τα τραγούδια εναλλάσσονται το ένα το άλλο...

Στο σταθμό ακούγεται τώρα το

“Living Next Door To Alice”
από τους Smokie.

Ανατριχιάζω....

πόσοι από εμάς άραγε δεν
ζήσαμε μια τέτοια στιγμή?

Να ζεις δίπλα σε κάποιον άνθρωπο
και να μην τολμάς ποτέ να πεις αυτό που αισθάνεσαι?
Και φτάνει κάποια στιγμή η ώρα

που το άτομο αυτό
φεύγει από τη γειτονιά.

Μένεις ακίνητος στο παράθυρο
και όλη σου η ζωή

όλα όσα αισθάνεσαι
και ποτέ δεν μπόρεσες να εκφράσεις

περνάνε από μπροστά σου

σαν ταινία....
What if.....

αναρωτιέσαι.....

μα είναι πια αργά.....
ο έρωτας σου δεν εκδηλώθηκε ποτέ...

ίσως από φόβο
για την απόρριψη

ίσως....

απο....

δεν ξέρω να σας πω
Μακάρι να ήξερα ...

σαν “Πνεύμα” που είμαι...

Για τον καθένα μπορεί οι λόγοι

να είναι χίλιοι δυο και
όλοι διαφορετικοί.... ”

Κλείνει η παρένθεση.

Επανέρχομαι αν και ομολογώ

χάθηκα λίγο σε αυτή τη σκέψη....

Η μουσική είναι σαν τον έρωτα λοιπόν....

είναι ΕΡΩΤΑΣ.
Κάπως έτσι λοιπόν και μέσα από τη μουσική....
Ίσως και εσύ με ερωτευτείς.....

Οι ποιο μεγάλες νύχτες είναι αυτές που κλαις και δε σε ακούν

οι νύχτες που σκέφτεσαι,

που θυμάσαι,

που δεν έχεις δίπλα σου

αυτούς που αγαπάς!!!

Οι νύχτες που κλαις για  αυτήν

που αγαπάς και δεν μπορείς να την έχεις δίπλα σου...

Φοβάμαι … 

ακόμη κι εδώ.... φοβάμαι..

Εκεί που περίμενα την άνοιξη

με τόση ανυπομονησία...
Ξαφνικά χειμώνιασε...
Να' ξέρες πόσο με κούρασε

ο χειμώνας σου...

Όταν σε ρίξουν σε ένα βαθύ άγριο ποτάμι

και περάσεις κολυμπώντας ,

με κίνδυνο εκατό φορές να πνιγείς ,

στάσου στην όχθη και σφύριξε γλυκά ένα τραγούδι.

Μη σε νοιάζει αν κλαίει απέναντι ένα σκυλί .

Δεν μπορείς να το σώσεις , έτσι και αλλιώς .

Ύστερα βγάλε τα όνειρα σου,

και άναψε μια μεγάλη φωτιά να ζεσταθείς .

Πρόσεξε τι όμορφα που είναι όλα γύρο σου.

Θα έρθουν τα αηδόνια , και θα τραγουδήσουν .

Θα έρθουν σίγουρα τα αηδόνια .

Σου το ορκίζομαι.

Φτάνει να χαμογελάς ..

Γιατί αλλιώς … θα τα τρομάξεις…

Χάθηκα μέσα σε ένα πυκνό δάσος ...

ψάχνοντας ο ανόητος ,

για το δέντρο!

Και πέρασαν νύχτες …

και ήρθαν βροχές

και καταιγίδες.

Και ούρλιαζαν λύκοι και θεριά ...

Και πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου

αρπαχτικά πουλιά .

Δεν λέω πως δεν φοβήθηκα .

Αλλά είχα πολύ απομακρυνθεί.

Χάραζα τα όνειρα μου στους κορμούς των δέντρων , για να μην χάσω τα ίχνη μου .

Κοιτούσα ψηλά στον ουρανό ,

για να μην χάσω την ανατολή .

Από όλα περισσότερο λυπήθηκα

που ξέχασα το χαμόγελο

εκείνων που αγάπησα ...

Από όλα περισσότερο

φοβήθηκα τον ίσκιο μου.

Αυτός ο κόσμος ο κερατάς μου είπαν μια φορά

είναι μόνο για αυτούς που ξερών να καταπατούν .

Για αυτούς που στήνουν ταμπέλες

Που κάνουν περιφράξεις και βάζουν μέσα αγρία σκυλιά για φύλακες .

Αυτός ο κόσμος ο κερατάς λες και είναι καμωμένος τελικά μόνο για μπρατσομένες ψυχές..

Είναι μερικές φορές που όλος ο κόσμος γίνετε

ένα πολύχρωμο μπαλόνι

στα χέρια σου.

Το πετάς ψηλά και

ύστερα ανοίγεις την

αγκαλιά σου και το πιάνεις.

Ένα πολύχρωμο μπαλόνι .

Δικό σου.

Ολότελα δικό σου.

Να το πετάς να το κοιτάς να το φιλάς .

Είναι μερικές φορές…

Και ας κρατάνε τόσο λίγο …

Μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση …

Ένα τρελό ονειράκι…

Σιγά …σιγά …

Σιγά όμως καλέ μου που θα σου χαριστεί ο κόσμος !!!

Είχα δει πριν λίγο καιρό ένα όνειρο και ζήτησα από την γιαγιά μου να μου το εξηγήσει .

Ήμουν λέει σε ένα όμορφο λιβάδι και έκανα βόλτα .

 

Μόνος μου .

Όπως περπατούσα πίσω από κάθε βήμα μου φύτρωναν κόκκινα λουλούδια .

Όταν γύρισα να κόψω ένα … μεταμορφώθηκε σε πούλι.

Σε ένα κάτασπρο πούλι που πέταξε ψηλά και χάθηκε από με την μεριά της θάλασσας .

Καθόταν στην πολυθρόνα της και με άκουγε .

Δεν άναβε το φως , έλεγε πως το φως μαζεύει κουνούπια .

Ψέμα !

Απλά της αρέσει η μαγεία του μισοσκόταδου.

Ίσως έτσι έχανε το αληθινό σχήμα του κόσμου .

Νόθευε πιο εύκολα την πραγματικότητα και την προσάρμοζε στα γούστα της .

Άκουσες το όνειρο μου ;

Το πρόσωπο της άλλαξε ξαφνικά

Πήρε μια όψη δροσερή.

Σαν κάτι να θυμήθηκε .

Ναι .. ναι.. πως, ωραίο όνειρο .

Κάτι όμορφο θα σου συμβεί.

Και γρήγορα …

Μόνο που…

Μόνο που…δεν θα κράτηση για πολύ .

Ξέρεις και εγώ μια φορά είχα δει ένα παρόμοιο όνειρο.

Στην ηλικία σου.

Ήμουν στο ίδιο μέρος .

Τι σύμπτωση .

Κάποιος μου χάρισε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Και όπως το κρατούσα και το θαύμαζα μεταμορφώθηκε σε πούλι.

Σε ένα πούλι χρωματιστό που δεν πέταξε μακριά .

Έκανε κύκλους συνεχεία πάνω στο κεφάλι μου .

Πω πω ..

Τι σύμπτωση..

Και σου συνέβη κάτι καλό γιαγιά ;

Άντε τώρα …

Πες μου, αφού εσύ το άρχισες …

Τι σημασία έχει ;

Θέλω να μου πεις …

…Ναι ,κάποιος μου εξομολογήθηκε τον έρωτα του,

Δεν έβγαινε η φωνή της .

Και εγώ τα έχασα…

Τα έχασα εντελώς και έκανα την πιο ηλίθια ερώτηση της ζωής μου…

Ο παππούς ;

Πετάχτηκε απότομα και έτρεξε στο δωμάτιο της .

Δεν την ακολούθησα κατάλαβα .

Και κατάλαβα πολλά .

Θέλω να πάω ένα μεγάλο ταξίδι

να γυρίσω όλη τη γη.

Θα με πάρεις κι εμένα ;

 Ναι αλλά πρέπει να είσαι εκεί

την ώρα που θα φεύγω.

 Αν δεν είσαι θα σε περιμένω.

 … Έχω ένα σχέδιο καλύτερο .

 

Θα ξεκινήσω εγώ από την κόκκινη λίμνη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

κι εσύ από την γαλάζια .

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα συναντηθούμε στην πορτοκαλένια και θα φύγουμε.

 

 

Είσαι ;

….. Και αν χαθούμε ;

Μη φοβάσαι .

Θα σε βρω.

Ξεκίνησα εγώ από την κόκκινη

και εσύ από τη γαλάζια

Κάποιος μας είχε κρύψει την πορτοκαλένια .

Και χαθήκαμε .

Σου είχα υποσχεθεί όμως πως θα σε βρω

Και σε βρήκα …

Πήρε καιρό αλλά τώρα ξεκινάμε για το μεγάλο ταξίδι μας .

Είσαι έτοιμη?

Πως να σου πω πως κάθε μου σκέψη γυρνάει  γύρω από σένα;

Πως να σου πω πως τα βράδια φοβάμαι να κοιμηθώ γιατί έχεις στοιχειώσει τα όνειρα μου;

Πως να σου πω πως μόνο εσύ μπορείς να ενώσεις τα κομμάτια της καρδιάς μου;

Πως να σου πω πως ότι δεν μπορούσα να φανταστώ και να νοιώσω το βρήκα μέσα στα δυο σου μάτια;

 

Πως να σου πω πως πάντα θα κρατώ μια ανοιχτή πληγή για να την επουλώσεις;