ψάχνοντας ο ανόητος ,
για το δέντρο!
Και πέρασαν νύχτες …
και ήρθαν βροχές
και καταιγίδες.
Και ούρλιαζαν λύκοι και θεριά ...
Και πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου
αρπαχτικά πουλιά .
Δεν λέω πως δεν φοβήθηκα .
Αλλά είχα πολύ απομακρυνθεί.
Χάραζα τα όνειρα μου στους κορμούς των δέντρων , για να μην χάσω τα ίχνη μου .
Κοιτούσα ψηλά στον ουρανό ,
για να μην χάσω την ανατολή .
Από όλα περισσότερο λυπήθηκα
που ξέχασα το χαμόγελο
εκείνων που αγάπησα ...
Από όλα περισσότερο
φοβήθηκα τον ίσκιο μου.
