Έχεις ξυπνήσει ποτέ λυπημένος....?

Το μαξιλάρι ποτισμένο από τα

δάκρυά σου...

Όσο επανέρχεσαι στην πραγματικότητα, τόσο περισσότερο βαραίνει η καρδιά, κάνοντας το κορμί σου να ιδρώνει μπροστά στο προδιαγραφόμενο τέλος...

τα άκρα σου παγωμένα και μουδιασμένα ψάχνουν μάταια να πιαστούν από κάπου....

η ελπίδα έχει πεθάνει μέσα σου!!

Δε ζει πια εδώ!! Παρά μόνο σε ένα τόπο μακρινό και σκοτεινό...που δε μπορούν να τον αγγίξουν τα όνειρα σου!!

Δεν ήταν ποτέ, βλέπεις, τόσο μεγαλεπήβολα...

ίσως και να φταις...

ίσως και να σου την έμαθαν έτσι τη ζωή...

κι έτσι να θέλησες εσύ να τη ζήσεις!!
Δεν έχει σημασία πια...

Τίποτε δε μπορεί να αλλάξει αυτό που έχεις γίνει...

Κανένα ψέμα δεν είναι ικανό να σκεπάσει αυτό που μπορούν πλέον να κοιτάζουν τα "γυμνά" σου μάτια....

"Τυφλά" ήταν τόσο καιρό, κρυμμένα πίσω από "άδειες" υποσχέσεις, οι οποίες σε οδηγούσαν σε έναν ασφαλή, μα τόσο λάθος προορισμό...

Και τις είχες τόσο ανάγκη αυτές τις υποσχέσεις...

σαν εθισμένος από χρόνια τώρα, χαμένος μέσα τους, πράττοντας ανάλογα και χωρίς κάποια συναίσθηση...

Κι όμως...ένα χέρι να σε αρπάξει μακριά από αυτά δε βρέθηκε...

αντιθέτως...

πάρα πολλά ήταν αυτά που θέλησαν να σε σπρώξουν ακόμα πιο χαμηλά...

τόσο ώστε να μην έχεις τη δύναμη να σταθείς στα πόδια σου ξανά...

Ήταν χέρια "φιλικά"...

υπεράνω πάσης υποψίας...

ποτέ δεν περίμενες ότι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο σε σένα...

ποτέ!!!

όχι σε εσένα!!!

...παρόλα αυτά στα μάτια τους μπόρεσες

να διακρίνεις σημάδια ηδονής

και ευχαρίστησης βλέποντας σε να σέρνεσαι ως το τελευταίο...

σκαλί της αξιοπρέπειας σου...

Μη σε νοιάζει φίλε μου...

μαζί θα τα περάσουμε όλα...

για άλλη μια φορά!!!