Ένα χρόνο και κάτι σαν την άμμο στα χέρια μου… χάνεσαι… φεύγεις, δεν μπορώ να σε ‘κρατήσω’…

Μπορώ ;

Ίσως και να μπορώ .

Μα πως; Πως είναι δυνατόν να κρατήσω την άμμο;

Ίσως αν κλάψω πάνω της. Να αφήσω τα δάκρυα μου να την ποτίσουν. Θα ‘σκληρύνει’, θα ‘κολλήσει’ στα

χέρια μου και έτσι θα μπορέσω να την κρατήσω…

Αξίζει το κόπο…

θα πρέπει όμως να αποφεύγω τον ήλιο

για να μη στεγνώσει
κι όταν στεγνώσει να πρέπει να ξανάκλάψω για να την κρατήσω.
Ξανά και ξανά

Εξάλλου στην άμμο φτιάχνουμε παλάτια .

Την νιώθω στα χέρια μου.