Είχα μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη μου
έτσι όπως γύριζα στον ύπνο μου γλυκά,
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, στην αγκάλη μου
Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ ‘αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα,
γυμνές εικόνες, ενοχές άγριες απότομες στροφές
Κοίταξε, το σώμα τούτο στο σταυρό καρφώνεται μετεωρίζεται, σαν φρίκη στο αίμα ο χαμός απλώνεται είμαι απόγνωση, θυμός, μια καταχνιά σ' ένα γκρεμό που κρύβεσαι
ήρθα κοντά σου απ΄ τις σκιές σαν φάντασμα δίχως χαρές συντρίβομαι.