"Πήρα μολύβι μυτερό.
Καλά ξυσμένο.
Σου έβαλα και μια γόμα μέσα.
Ότι δεν σου αρέσει σβήστο.
Το γράμμα μόνο να διαβάσεις.
Σαν πας στη θάλασσα ρίξε άδειο το μπουκάλι.
Θα το βρω.
Το ξέρω.
Το γράμμα σαν διαβάσεις, θα μάθεις κι εσύ.
Πρόσεξε τη γραφή .
Μη πας κατευθείαν στο τέλος.
Κάπου ανάμεσα θα βρεις το κυρίως θέμα.
Μιλά για ότι με πρόδωσε.
Όχι.
Δε μιλά για σένα..
Για τη φαντασία λέει.
Που ενώ της έδωσα την ευκαιρία να σε ονειρευτεί
Εκείνη άλλα διάλεξε.
Εκείνη τη νύχτα, λίγο πριν το τέλος,
τα μάτια να ανταμώνανε,
τα χείλη να σμίγανε γύρεψα.
Έστω μόνο μια αγκαλιά.
Μα αυτή όλα μου τ΄ αρνήθηκε.
Κι ενώ όρκο μου είχε κάνει πως ότι ονειρευτώ,
θα το αγγίξω πριν βγάλω φτερά.
Στο βράχο καθισμένος την περιμένω να φανεί.
Στο βράχο περιμένω ώρες πολλές.
Το φεγγάρι αγναντεύω, μα αυτή αργεί.
Σαν ξημερώσει θα πρέπει να φύγω.
Μη δουν τα φτερά οι περαστικοί και τρομάξουν.
Τη θάλασσα εκλιπαρώ.
Αν τη συναντήσει να της δείξει,
το βράχο που την προσμένω.
Να επιστρέψει για να ονειρευτώ ξανά.
Τώρα θα της πω να μη σε κάνει άγγελο,
έρωτα φτερωτό και ξαναχαθούμε.
Θα της ζητήσω αστέρι να σε κάνει
Να σε ανταμώνω τις νύχτες.
Να πετώ κοντά σου και να λάμπω από το φως σου.
Να κοιτάνε ψηλά οι άνθρωποι και να λένε
κάθε φορά που θα έρχεσαι στην αγκαλιά μου:
«Κοίτα! Ένα άστρο πέφτει... Κάνε μια ευχή!»
Γι άυτό και ΄γω με μολύβι γράφω.
Για να αλλάξεις το τέλος.
Να γράψεις την ευχή σου.
Ευχήσου να έρθει η φαντασία να με βρει.
Απόψε...Πριν ξημερώσει..."