Ξύπνημα Κυριακής ... Βόλτα έξω απ' το σπίτι... Με κοντομάνικο Φλεβάρη μήνα και μουσική δυνατά. Ειν' απ' αυτές τις μέρες που εκτιμώ το γεγονός ότι μένω έξω απ' την πόλη. Αυτή την εποχή που ο κήπος θυμίζει δάσος κι εγώ έχω ανάγκη για λίγες καθαρές ανάσες. Παρέα με τις γάτες μου τον σκύλο μου και την ανιψιά μου . Μου είναι πιο εύκολο να συνεννοούμαι με ένα εξάχρονο . Και θέλω να παίξω. Μοιάζουν όλα τόσο πράσινα... Δεν είχα προσέξει αυτό το χρώμα. Είναι έντονο. Ζωντανό. Δροσερό. Κάνουμε γύρους στο γρασίδι. Βρίσκω ένα τριαντάφυλλο κατακόκκινο αλλά δεν το πειράζω. Προς το παρόν, μακριά από τέτοια αγκάθια... Με έχει πιάσει μια ευφορία ασυνήθιστη... Κι όμως είναι απλά κάτι που βλέπω κάθε μέρα. Κάτι που είναι εδώ κάθε μέρα. Αλλά δεν έχω εκτιμήσει την αξία του. Η μικρή πιάνει το λάστιχο του νερού, βρέχει προς τα πάνω και φτιάχνει ουράνιο τόξο.
-"Μόνο εσύ παίζεις μαζί μου... Αλλά όλη την ώρα είσαι μέσα και μπροστά στον υπολογιστή ..." λέει με παραπονιάρικο βλέμμα...
-"Κι εσύ είσαι ο μόνος που παίζεις μαζί μου... Μακάρι να παίζαμε κάθε μέρα..."
Ωραία αυτή η ηλικία. Έχει κάτι που λείπει απ' τον κόσμο. Αγνότητα. Κι όλα τα προβλήματα λύνονται με λίγη φαντασία, όρεξη να 'χεις...
Της χαλάω το παιχνίδι... μεσημέριασε.
Θα 'θελα ένα δικό μου μικρούλι, να το γεμίσω εικόνες αγάπη και καλοσύνη.
Θα 'θελα ένα δικό μου μικρούλι . . .