Νοιώθω να βουλιάζω διαρκώς…
Νοιώθω πως σταματάω να νοιώθω και με πιάνει εκείνη η θλίψη.

«..και τώρα;;;…»

Ούτε κουράγιο για ντροπή δεν έμεινε.
Κουράστηκα…

Δεν με ορίζω αυτή την περίοδο.
Άλλος κινεί τα πόδια και τα χέρια μου, άλλος κοιτάζει την οθόνη, άλλος πατάει τα πλήκτρα, άλλος μιλάει , άλλος πάει για ψώνια, άλλος οδηγεί το αυτοκίνητο.

Θυμάμαι ότι πριν από λίγο καιρό μου βγήκε μια συνειδητή κραυγή χαράς και ένα ασυνείδητο τρελό γέλιο όταν άκουσα τους πυροβολισμούς και είδα στο χαζοκούτι το έκτακτο δελτίο για τον Παλαιοκώστα…

Ένοιωσα σαν να ανέβαινε η ψυχή μου μέσα σε εκείνο το ελικόπτερο …

Βλέπεις πως γίνεται;
Όταν ο άλλος θέλει να αποδράσει, τα παίζει όλα για όλα
Εμείς εγκλωβισμένοι στα σαλόνια μας, στα deliveries, στις δόσεις και στους λογαριασμούς.

Μας έκανες να χαρούμε ρε «ιπτάμενε» αλλά μας έκανες ταυτόχρονα να αισθανθούμε και τόσο μα τόσο

ΜΑΛΑΚΕΣ…

Ας είναι…

Τι κάνουμε τώρα λοιπόν εμείς φιλαράκι;
Ελικόπτερο για εμάς δεν υπάρχει και μόνη λύση που μας απέμεινε μου φαίνεται, είναι το σκάψιμο.
Αν μη τι άλλο, το λαγούμι μπορεί και να μας χρησιμεύσει ποικιλοτρόπως:
χαράκωμα, γραμμή άμυνας, τάφος…
Σκάσε λοιπόν και σκάβε φιλαράκι κι αν ακούσεις πάλι ελικόπτερο, κάνε πως είσαι απασχολημένος…